Club de Lectura.

Poesía social

2011-12-24T10:19:00.002+01:00

Luns 19 de decembro.
Nesta última sesión do ano quixemos ler poesía social, tratando de lle mostrar ao alumnado que en todos os lugares e en todas as épocas sempre houbo xente que quixo mellorar o mundo. E que os temas obxecto desta poesía podían ir desde a loita contra a explotación dos traballadores ou a fame, o berro en contra da represión política e as ansias de liberdade, as proclamas en contra da guerra de Vietnam e o militarismo ou as voces que clamaban contra a enerxía nuclear. E que a poesía, para ler ou para escoitar en forma de canción, xoga o mesmo rol (mesmo insistimos en que moitos destes poemas foron musicados, o cal axudou á súa difusión, e outros naceron xa, na voz dos cantautores, como canción. Pero a finalidade é a mesma. E a que é boa poesía éo tamén en calquera dos dous formatos).

Gabriel Celaya, Blas de Otero e Celso Emilio eran o noso punto de partida nunha sesión de recitado e conversa. Axiña vimos que o termo “social” é moito máis amplo do que nos din os libros de texto. Derivamos ao recitado doutros autores, como Miguel Hernández, Benedetti e Neruda. Falamos da influencia nos cantautores e visionamos e escoitamos a Paco Ibáñez, Víctor Jara, Serrat, Manu Chao e Bob Dylan. Aí xurdiu tamén a figura de Woody Guthrie como precursor e comentamos a canción “This Land is your Land”. Rematamos escoitando a canción de The Clash “London Calling”, que exemplifica como os temas de contido social chegaron tamén á musica punk (curiosamente esta canción é o himno oficial dos Xogos Olímpicos de Londres, tema que nos ocupa no proxecto de centro).

Distribuímos tamén o noso seguinte libro, Lume de cobiza, de Miguel Anxo Fernández, autor co que estaremos no próximo trimestre.

Decidimos crear un foro social, dentro da aula virtual, para facilitar a comunicación entre os membros do club.

Aproveitamos para celebrar á nosa maneira a concesión do 3º Premio Nacional de Boas Prácticas: demos conta dunha caixa de bombóns e tivemos como invitadas a dúas exalumnas, Helena e Iris, cofundadoras do club e ás que lles agradecemos enormemente a súa presenza.

Poesía social

2011-12-11T21:11:00.003+01:00

O próximo luns, 19 de decembro, teremos a seguinte sesión do club de maiores. Xuntarémonos ao redor dalgúns poemas de Blas de Otero, Gabriel Celaya e Celso Emilio Ferreiro. Lembramos que non están excluídos outros autores e que quen queira pode traer os seus poemas para ler in situ.

O can dos Baskerville

2011-12-08T19:46:00.007+01:00

Nas semanas anteriores tivemos dúas sesións co grupo de primeiro ciclo, nada menos que 27. O que ía ser unha sesión tivo que prorrogarse para a semana seguinte, pois, sorprendentemente para seren o primeiro ano de algúns, houbo moitas intervencións e o tempo non chegou. Lembro que fostes varios os/as que quixestes escribir unha crónica das sesións, polo que aínda estamos esperando e non diremos aquí nada máis. Agardamos as vosas contribucións e déixovos unhas fotos.

Indignación

2011-11-21T09:59:00.004+01:00

O día 7 tivemos a primeira sesión do curso. O libro foi Indignación, de Philip Roth. Gustou bastante a maioría. O debate foi intenso: a hipocrisía da sociedade, da que non se salva nin o protagonista; a crueldade da guerra; a discriminación; o racismo; a xustiza; o sexo e outros temas saíron na conversa. Non nos chegaron as dúas horas para expresar as posturas encontradas. Os bombóns calmaron os ánimos. Sorprendente o narrador, Marcus, un personaxe cheo de prexuízos que busca ser perfecto nun mundo que non acepta e que non o entende. Quen leva máis razón? A sociedade na que vive? El? Non podemos dicir máis, para non botar a perder a lectura aos que non a fixeron. A próxima lectura está por determinar.

Comezamos a ler

2011-10-17T14:01:00.003+02:00

Xa estamos de volta.
O próximo 7 de novembro, luns, faremos a primeira sesión. A obra é Indignación, de Philip Roth.

Cos de primeiro ciclo a obra é O can dos Baskerville, de Arthur c. Doyle.

Exalumnos/as, estades invitados e contamos con vós.

O anel máxico

2011-07-01T12:05:00.004+02:00

Podedes ver os momentos estelares no vídeo resumo. Tratei de que saisedes todos/as, pero é imposible subilo enteiro.

Indignádevos!

2011-05-17T17:21:00.006+02:00

Unha sesión conxunta dos clubs de lectura. O libro de moda, Indignádevos! Curiosamente pasou un pouco sen pena nin gloria. Tratamos de dar unha visión xeral da historia de Europa dende o século XIX, para comprender mellor esa comparación que se fai entre a situación actual e a que viviu o autor despois da II Guerra Mundial. Opinións para todos os gustos e, sen entrar a valoralas, a maioría discordantes co fondo: están indignados co feito de que os adultos pensen que a xente nova non se indigna, de que se pense que non son quen de facer nada, de que se lles trate de facer vivir nun contexto que non é o deles. Moi críticos cunha obra que consideraron panfletaria. Quen dixo que a xente nova non é crítica? Pola outra banda, tamén houbo algunha voz minoritaria que concordaba coas teses do autor, facendo fincapé no “inimigo invisible” ao que nos enfrontamos, e que por iso os demais non son quen de velo.

Con Pessoa e Malzieu

2011-04-07T10:33:00.006+02:00

Esta semana tivemos unha sesión especial, a da unificación. Os clubs de lectura de segundo de ESO e dos maiores tiveron unha sesión conxunta, á que acudiu cada grupo co seu libro: os de segundo con La mecánica del corazón, de Mathias Malzieu, e os demais con Poemas de Alberto Caeiro, de Fernando Pessoa. Sobre La mecánica... houbo discusión un tanto acalorada, pois a maioría mostrábase partidaria do libro e gostáralle moito, pero ao profe déuselle por levar a contraria, cousa que non adoita facer, e gostosamente (ou non tanto) aceptou as razóns da maioría. A opinión xeral, polo tanto, é que se trata dunha obra cun prantexamento orixinal e incluso gustou moito o final. A minoría insistía na non orixinalidade e nunha resolución un tanto estrana, pero imos deixalo aí.

Sobre Pessoa: cada vez sorpréndennos máis os nosos lectores coas súas análises. A verdade é que os profes non estabamos moi certos de que esta poesía "filosófica" (ou non-filosófica) fose a gustar. Pois si que gustou, aínda que os comentarios insistiron na redundancia no mesmo tema. Aproveitamos para falar do creacionismo, e entón apareceu Vicente Huidobro, e tamén doutros autores que consideramos que influíron en Pessoa, sobre todo Walt Whitman, do que lemos algúns poemas que sorprenderon a todos. Pero non imos agora a afondar máis na sesión, pois Iago, o noso cronista "oficial", e Vera quedaron de facer eles a crónica, aínda que supoñemos que haberá que esperar, pois mañán ímonos a París.

Tamén decidimos que nos gusta a unificación, así que para a póxima sesión leremos todos Indignádevos! de Stèphane Hessel, un libro que todos/as teñen gañas de ler, que vai moi acorde coas súas preocupacións e que ademais van traballar moitos grupos nas clases de historia.

Au revoir.

Marina en 1º de ESO

2011-04-06T23:50:00.005+02:00

Esta semana remataron as sesións arredor de Marina, de Carlos Ruíz Zafón. O cuarto libro do club de lectura de primeiro da ESO, elixido por votación, democráticamente,que fomos comentando ao longo de varias sesións neste trimestre. A todos nos encantou e disfrutamos moito coa súa lectura. Iago Alcántara resume así o argumento:

“É un libro intrigante e moi interesante. Narra a historia de Óscar Drai, un mozo interno nun colexio en Barcelona, e a súa amiga Marina. A estes dous personaxes asígnaselles unha incrible aventura desde o mesmo momento en que visitan o cimiterio de Sarriá e descobren alí a unha dama con roupaxes negros velando unha tumba sen maís inscripcións ca unha mariposa negra. Dende entón, aos rapaces sucéndenlle cousas extrañas e sobrenaturais relacionadas coa vida dun enigmático personaxe chamado Mijail Kolvenic. E todo sucede na Barcelona de 1980”. O próximo e derradeiro libro deste curso será Dez negriños, de Agatha Christie. Imos convertirnos en detectives e trataremos de averiguar, antes de chegar ao final, quen foi o asasino!! Pilar Ferrín

Visita de Carlos Negro ao Alexandre Bóveda

2011-03-12T15:17:00.006+01:00

Como moitos de vós saberedes, o pasado día 25 de Febreiro viunos visitar Carlos Negro, autor de Makinaria, o último libro co que o clube de lectura estivo a traballar.
O tema central deste libro xira entorno á mocidade, esa mocidade conflitiva, que cos seus bugas queiman goma cada noite no polígono, e que poñen en xaque a súa vida pola busca de adrenalina, pensando no presente, pasando do futuro, e deixando cunha gran angustia todos os días as súas familias, pensando; “Andará ou non andará ben?”.
De entrada, Carlos comezou por advirtirnos do seu propósito nese día; Non viña falar do libro, senón que viña a interpretar o libro.
Tendo agora como referencia o obxetivo que o autor tiña nesta visita, éste mostrounos seis cocheciños de xoguete dos que saía unha musiquiña estridente e repetitiva. Segundo o propietario, isto era a representación gráfica de Makinaria.
A continuación, recitou unha serie de poemas do libro, nos que puña especial énfase e expresividade en cada verso, e tecía cada palabra coma quen sopra no vidro, do que finalmente resulta unha copa, facendo dos poemas cancións sentidas, vividas.
Quero facer referencia a un poema do libro en especial: Sound play session, onde o autor nos involucrou na lectura do poema cos versos “Flipe total, salvaxe e animal” e “Domingo pola tarde, aceleración”, que repetíamos nos instantes onde el no-lo indicaba.
Fago un inciso para mencionar o acto simbólico que o autor realizou nese día, ao dispor case noventa coches de xoguete enriba da mesa dende onde falaba, nos que se representaban o número de mortes de adolescentes en accidentes de tráfico en Galicia por ano.
Entre poema e poema, foinos falando acerca de diferentes aspectos referentes á poesía, dos que escollín os fragmentos máis significativos:

- “O escritor ten que poder imaxinar o que sexa”.
- “A poesía que sintes como túa é aquela que máis nos gusta e que nos dí algo, que sentimos como nosa”.
- “Unha das calidades fundamentais dun bo escritor de literatura é a capacidade de poñerse no lugar de outro, xa que isto require moito traballo e dedicación”.
- “Escoitar as poesías interpretadas por alguén aporta lle toda esa maxia que perde o poema ao ser lida de seu”.

Chegando ao final desta visita, Carlos narrounos un conto infantil titulado Frederick, onde ensina ao lector unha sabia lección; non só é valioso todo aquelo que é tanxible, senón que a veces, o abstracto, o pertencente o mundo dos pensamentos, pode chegar a ser unha reliquia comparado co demáis, e é por iso polo que nunca hai que infravaloralo.
Para rematar, o autor deunos a cada un de nós unha caixiña de plástico redondeada que contiña, ademáis dun sugus (que todos agradecimos enardecidamente), un verso dun poema escrito nun anaco de papel, de diferentes autores, e cada un diferente do anterior. Os seguintes son algúns exemplos dos versos que a mín persoalmente máis me gustaron:

- “Somos dúas coordinadas copulativas”.
- “Sexamos sempre xuntos liñas paralelas”.
- “O meu sexo sen o teu sexo non é ningunha revolución”.
- “Quen me dera ser gato para vivirte sete veces”.

E para rematar, o meu favorito (e o da mayoría dos alí presentes):

- “Eu meu amor ainda o levo con el na costura das bragas”.

Yago Rodríguez Barril
1ºbachB

Afirma Pereira

2011-03-11T21:22:00.007+01:00

Foi o luns antes da semana de carnaval cando tivemos a sesión sobre esta obra de Antonio Tabucchi. Eran os días nos que os cidadáns, fartos, se sublevaban contra as ditaduras dos países árabes: Túnez, Exipto... E nós xuntámonos coma sempre para xantar no instituto. E para falar de literatura e do que xurdise...

E por aí foron os tiros. A obra, Afirma Pereira, deunos pé para falar das ditaduras pasadas e presentes, e para discutir se o que estaba sucedendo era produto dunha certa manipulación dos cidadáns polo control dos recursos petrolíferos ou se, como no caso de Pereira, había unha rebelión certa contra os tiranos do mundo. E permitiunos abrir unha porta á esperanza: tamén as persoas coma Pereira, heroes anónimos e anódinos, cunha vida monótona e afastada de calquera compromiso, poden, chegado o momento, arriscalo todo por unha idea.

E gustounos iso precisamente. Que Pereira, coma nós, tamén podía axudar a cambiar o mundo. E que aínda hai esperanza.

E gustounos Lisboa e Portugal, tanto que decidimos ler poesía dun portugués que aparece citado varias veces na obra, Fernando Pessoa. Ese será o noso próximo autor, e leremos Poesía completa de Alberto Caeiro.

Ultimamente as fotos saen fatal, así que disculpade.

O señor Ibrahim con 2º

2011-02-17T17:26:00.004+01:00

Voltamos ter unha sesión co libro O señor Ibrahim e as flores do Corán, pero este ano só para as/os do club de 2ºESO. Aínda que a análise que fixeron non foi tan profunda, si que suscitou interese o tema da tolerancia, para o que eexpuxemos distintas situacións, tratando de facer comparacións co que sucede ao noso arredor. Chamou moito a a tención a desconfianza entre membros de distintas relixións e a confusión que temos en occidente sobre todas as cousas distintas das nosas. Quedamos para o próximo libro: La mecánica del corazón, de Mathias Malzieu. E o próximo día 24 cita con Xabier P. Docampo.

O Principiño

2010-12-23T13:02:00.006+01:00

O pasado luns tivemos a última sesión do ano 2010. Foi unha sesión conxunta dos clubs de 2º ESO e dos maiores. Aínda que as gripes e o efecto exames do último día fixeron estragos, acudimos 21 a unha sesión con comida navideña presidida por un debuxo do principiño feito pola nosa artista particular. O principiño foi unha obra que gustou a todo o mundo, pero sobre todo aos que a releron, pois descubriron novos puntos de vista. Agradou sobre todo o humanismo que se respira nesta obra chea de símbolos. Fomos revisando un a un todos os personaxes cos que se atopa o principiño e, curiosamente, todos concordaron en que o máis humano é o raposo, que é quen necesita dos demais, que pide crear vínculos e ter alguén por quen esperar. Pareceunos a nós que así é o vinculo que establecemos no noso club.

Desexámosvos a todos unhas boas festas de Nadal, e lembrade: o seguinte libro será "Afirma Pereira, de Antonio Tabucchi. Seguimos así o noso percorrido pola literatura europea, lembrando que tamén en xaneiro nos visitará Carlos Negro coa súa "Makinaria".

O pazo baleiro no club de 2º

2010-11-30T19:57:00.007+01:00

Na sesión de onte tivemos unha interesante charla suscitada pola lectura de O pazo baleiro, de Xabier P. Docampo. Ademais de falar dos personaxes, trama, etc, a conversa xirou arredor dos métodos de investigación e dos actores e instrumentos que esta require. As conclusións ás que chegaron, resumindo, son:

Hai que ter claro o obxectivo e o punto de partida.
Necesítase un bo guía (Celso).
É bo traballar en equipo e dividir o traballo.
Acudir ás fontes de información: documentos (cartas), persoas ( Celso, o historiador...)
Facer postas en común e definir o seguinte paso (nas reunións dos catro amigos con Celso)
Hai que tomar notas, facer esquemas cos datos (árbore xenealóxica...), realizar entrevistas, interpretar os datos...
Necesítase un bo entorno de traballo para que a colaboración sexa eficaz.
Todos os coñecementos previos (por exemplo, os da escola) son necesarios.

Deste xeito, o libro converteuse nun estupendo manual para a realización de traballos escolares, pero tamén nos deu tempo a falar un chisquiño dalgunhas cuestións históricas que aparecen na obra e outros temas que seguen de actualidade (por exemplo, as disputas polas herdanzas).

A próxima sesión farémola conxunta cos maiores, todos leremos O principiño, e será o día 20 de Decembro.

Club de 1º. Cando petan na porta...

2010-11-26T19:36:00.012+01:00

Este ano comezamos o club de lectura de 1º de ESO co libro de contos de medo Cando petan na porta póla noite, de Xabier Docampo. A primeira sesión fíxose fai quince díase esta semana celebrouse a segunda. Os catro relatos tiveron bastante éxito entre os membros; varios decantáronse por “O cumpremortes”, quizais póla posibilidade que plantexa de vencer nada máis e nada menos que á morte!; outros, en cambio, prefiriron o máis cruento e macabro “O Fornadas”, con cadáveres que volven á vida e canibalismo. Estamos intentándoo e é probable que teñamos a sorte de poder contar, nunha sesión final, co mesmo autor no mes de xaneiro.

A segunda lectura que imos emprender, Os megatoxos e o aprendiz do druída trataremos de que veña acompañada dun obradoiro de ilustración co seu autor, Anxo Fariña.

Lembramos que o próximo luns 29 teremos a sesión con 2º ESO, co libro O pazo baleiro, tamén de Xabier P. Docampo.

Makinaria

2010-11-08T16:51:00.010+01:00

Este libro de poemas de Carlos Negro foi o centro da sesión que tivemos hoxe. Uns poemas cheos de contido para os nosos mozos e mozas. Como non, a sesión centrouse nos problemas que inquedan aos adolescentes, a súa visión do mundo dos adultos, o salto xeneracional, as relacións cos pais, as influencias dos amigos, os amigos mortos.... Os poemas de Carlos Negro leváronnos ata Bruce Springsteen (Born to run, Thunder road...), Kerouac (On the Road) e a xeneración beat, a necesidade de fuxir, os malosos, a carretera, as drogas, a busca continua de algo novo, os dereitos e os deberes.... e, como case sempre, non nos puxemos de acordo. Apaciguamos os ánimos cuns vídeos do Boss e rematamos co Let the sunshine in. O noso próximo libro será, por votación popular, O principiño, de Saint-Exupery.

Ah! grazas a Inés e Marta polas galletas caseiras e que cunda o exemplo.

Nova etapa

2010-10-24T19:14:00.006+02:00

Nestas dúas últimas semanas o noso club de lectura comezou unha nova singladura. Primeiro coa sesión cos máis veteranos, un grupo no que despois de baixas e novas incorporacións seguimos crecendo: estabamos vinte na sesión. Coma sempre, o libro foi a excusa para dar a nosa opinión sobre temas diversos. Pero arredor de Antígona falouse sobre todo de xustiza, do sentido do deber, da ética e da lei. Asaltounos a dúbida sobre as intencións de Sófocles ao otorgarlle o protagonismo a Antígona. Coma sempre o tempo pasou voando. Quedamos xa en que o próximo libro será Maquinaria, de Carlos Negro. Damoslles as grazas aos ex alumnos que asistiron e invitámolos para a próxima.

Despois tocoulle o turno aos dous grupos de primeiro ciclo, para os que unicamente fixemos unha presentación e fixamos a seguinte obra. Neste caso escollemos dúas obras distintas dun mesmo autor, posto que temos a intención de que sexa este o que comparta os seus libros con nós. Os de 2º ESO lerán O pazo baleiro e os de 1º Cando petan na porta pola noite, ambas de Xabier P. Docampo. Por certo, en segundo somos doce e en primeiro... 19.

Tamén decidimos ir buscando nomes para os distintos clubs e xa temos un logo que en breve poremos no blog.

A falta das fotos dos de primeiro, deixamos aquí unha de cada das outras sesións. Benvidas/os, que o pasedes ben ao longo do curso e que vos sexa de proveito.

Antígona. Estamos de volta.

2010-10-09T11:00:00.003+02:00

O próximo luns, día 11 de outubro, faremos a primeira sesión do club de segundo ciclo e bacharelato. Como moitos dos ex, que sodes universitarios, teredes ponte ou aínda non comezastes, estades todos e todas invitados. Xa sabedes, hai que traer comida. Será ás 14,30 e falaremos de Antígona, de Sófocles.

Este ano somos máis que nunca, de tal xeito que fixemos tres clubs: un para 1º de ESO, outro para 2º de ESO e o club de sempre para segundo ciclo e bacharelato. Por fin participa xente de todos os cursos e somos 48 en total. No que se refire aos profes coordinadores, este curso, a parte dos xa coñecidos Beni e Carmen, incorpóranse tamén Sara e Pili.

Ademais de conversar sobre a obra, nesta primeira sesión do luns darémoslle a benvida ás novas incorporacións, explicaremos o funcionamento do club, os compromisos que se adquiren e as actividades que imos levar a cabo ao longo do curso. Teremos que ir pensando en darlle nomes aos tres clubs, porque é unha pesadez iso de ir dicindo os cursos para diferenciarvos.

Sesións fin de curso

2010-06-25T10:42:00.005+02:00

Entre representación e representación, celebramos sesións os días 22 e 23. A do día 22, sobre Edipo rei, estivo menos concurrida e foi un pouco máis breve do normal, só 45 minutos, posto que estaban a punto de representar a obra de teatro. A pesar diso, deunos tempo a falar sobre as dificultades de lectura da obra, a situar os antecedentes mitolóxicos, a falar sobre a orixe do teatro. Quedamos de acordo en sacarlle partido ao tomo de traxedias de Sófocles e decidíuse continuar con el no verán, para ler Antígona, que será a nosa primeira obra do próximo curso.

A sesión do día 23 cos de 1º de ESO foi un pouco máis longa do normal (durou case dúas horas), para poder darlle un repaso a todo o ciclo troiano. Tamén asistiron algunhas compoñentes do club de maiores. Falamos dos antecedentes do conflito ( a mazá da discordia, o xuizo de Paris) ata a fundación de Roma polos “descendentes”de Eneas. Descubrimos algo sobre a orixe dos mitos, a tradición oral, os inicios da literatura escrita.

Pola nosa banda, estamos moi contentos de como se desenvolveu o club ao longo do curso, polo compromiso de seguir para o próximo, por descubrir persoas interesadas na lectura e nos temas que se derivan dela, por saber escoitar, por saber propoñer, por participar no teatro e por moitas outras cousas... Pasade un moi bo verán.

O achado do castro. Novas representacións.

2010-06-24T19:28:00.002+02:00

Deixamos aquí as fotos das representacións que fixemos os días 22 e 23 para o alumnado do instituto.

Rosa Aneiros, gañadora do premio Xerais, visitou o Bóveda

2010-06-08T12:30:00.002+02:00

Rosa Aneiros nunca pensou chegar tan lonxe no mundo da literatura, nin moito menos gañar nun só ano os dous premios máis importantes da literatura galega, o premio Xerais de Novela e o Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil.
P-Cal é a traba máis importante que te atopaches para chegar ata aquí?
R-Eu penso que as principais trabas son realmente as que nos poñemos nós mesmos, sobre todo por inseguridade. Moitas das cousas que nós pensamos que son trabas non están máis que na nosa cabeza. É certo, non é un camiño doado, pero é posible. É necesario relativizar todo, para supera-la inseguridade e ser capaz de continuar traballando.
P-Cando sentiches que era posible adicarte a escribir?
R-Me resulta moi dificil verme como escritora. Este é un mundo incerto porque non sei se mañá vou escribir outra obra. Primeiro hai que ter unha idea e ser capaz de tirar por ela e pasas meses con ela na cabeza e entón, xorden as inseguridades, pensas que non a vas a acabar, que non resulta interesante ... Pero estas son cousas suxeitas á dificultade para a elaboración dun texto.
Viaxar axuda a coñecer novas realidades que poden influír directamente na elaboración da na túa obra. Non é necesario viaxar para escribir unha novela, pero si creo que axuda a enriquecer a túa obra, Hay grandísimos escritores que sen saír da súa casa, ou da súa cidade, escriben magníficas novelas, porque a fin de contas do que falamos é do ser humano, e o ser humano é exactamente igual aqui, que na china, que en NY, porque as cousas que nos preocupan, o amor o odio son universais.
P-En Resistencia é moi importante a Historia, que valor lle das na realización dunha obra?
R-Eu discrepo do concepto de novela histórica, porque creo que tódas as novelas o son, no sentido de que están ancoradas nun momento, nunha xeografía determinada, que acaban marcando a traxectoria dos personaxes. A historia é fundamental para entender a vida dos personaxes, a historia de hai máis de cincuenta anos, ou a historia de hai máis de vinte. Tamén onte, onte é historia tamén.
P-Tes algunha idea que nos poidas adiantar sobre futuras obras?
R-Ultimamente estou cun personaxe que se chama Ernesto, que soña cun unicornio e o teño ahí coma espreitanto na orella. Non sei se chegarei a escribi-la súa historia e se realmente se dará algo de si, porque por agora só teño iso.
P-Cando rematas unha obra, permites que a túa familia e amigos a lean ou non te deixas influir pola súa opinión?
R-Aprendín que é mellor deixala ler, porque hai moitas cousas que escapan ós teus ollos e que non están como ti pensabas. Ás persoas máis próximas do meu entorno unha vez terminada a lectura, pregúntolles sobre ela e conta moito o que me din, pero sobre todo o que non me din, e así doume conta de que había cousas que eu quería ou pensaba que estaban e non están. O que é importante non é que te digan, iso de gústame ou non me gusta se non os porqués.
P-E cal é o mellor consello para unha persoa que empeza a escribir e soña con converterse nun escritor recoñecido?
R-O primeiro que lles diría é que non pensen en escribir como un traballo, como unha obligación, senon que disfruten do placer de escribir, da literatura.
P-Pois moitas gracias pola entrevista.
R-Gracias a vós.

Esta entrevista foi publicada na xornal que enviamos ao país dos estudantes.

Paloma Lorenzo

4ºA

Visita ao Courel do clube de lectura do I.E.S. Alexandre Bóveda

2010-05-30T18:29:00.010+02:00

Partimos de Vigo sobre as 8:30. Nada máis entrar no autobús que nos levaría ao lugar onde o autor Uxío Novoneyra, que se conmemora no Día das Letras Galegas deste ano, Beni xa nos propón unha nova mini-lectura para ler polo camiño ao Courel; danos a cada un un folletiño confeccionado en colaboración con Arximiro ( o noso magnífico guía) e segundo as súas indicacións, que nos ensina a grandes rasgos o que vamos ir vendo ao longo da viaxe.

Nun total de 3 horas ininterrumpidas de conversación cos compañeiros chegamos a Quiroga, subimos para a serra do Courel, onde se encontraba a nosa primeira parada, no mirador de Campodola. Alí, o noso guía, previamente advertidos por el mesmo das súas dotes para a xeoloxía, nos explica o relevo do lugar, que consiste nun curioso val cunha formación xeolóxica especial. Refirome ó val coma curioso debido a que formacións deste tipo son moi extrañas no mundo, xa que o efecto das forzas internas da Terra fixeron que as montañas, coma se fosen un mantel, enrrugáranse, deixando un relevo irregular denominado pregamento, no que a erosión puliu a parte alta do val.

Logo de apreciar a fermosa paisaxe que se alzaba sobre os nosos ollos e dedecatarnos da modestia do guía con respecto ós seus coñecementos do campo da xeoloxía, continuamos co traxecto.

Sobre as 11:45 chegamos a Parada, lugar donde o noso autor pasou a súa infancia e adolescencia, lugar que se ve reflexado en moitos dos poemas deste, que eu persoalmente recomendo.
Alí, limos poemas coma Letanía de Galicia entre outros, no que se plasmaban o que tiñamos diante dos nosos ollos, un Courel cheo de vida e cor, por onde parece que non pasan os anos, como se todo seguese igual que cando Novoneyra escribiu tan fermosas e coidadas descricións daquela maravillosa paraxe.

Co ambiente e a natureza pegados as nosas solas dos zapatos deixamos o que fora lugar de residencia do autor, Parada de Moreda, vila de Uxío, e pasamos por lugares como o val das Mouras, a vila de Mercurín e chegamos ata o pico Formigueiros . No autobús, o guía íanos indicando cada un dos lugares polos que estábamos a pasar; a fonte do cervo, na Devesa da Rogueira, un lugar considerado como “o paraíso botánico de Galicia”, xa que nela podes atoparte co 80% de toda a variedade de vexetais da autonomía.

Paramos nun alto ao pé do Formigueiros, onde divisamos no horizonte a fronteira política entre Galicia e León. Política porque no ámbito cultural os costumes e a tradición seguen a ser prácticamente as mesmas tanto nun lado coma no outro; Nas vilas da fronteira de León falan o galego e un dos seus soportes económicos máis importantes é a castaña, igual que nas vilas da fronteira galega.

De alí proseguimos a nosa ruta rumbo a ferrería de Seoane do Courel.

Sobre as 13:00 hrs da mañán chegamos á ferrería Locay, actualmente en reconstrucción, e evidentemente pechada ao público, polo que dela só puidemos observar o gran muíño de auga sobresaíndo da fábrica, que consistía nunha gran roda duns dous metros de diámetro, atravesada por un tronco, o cal transmitía o movemento ao colosal martelo que se situaba dentro da nave, co que se maleaban os futuros utensilios de ferro.

Cos estómagos baleiros e as tripas ruxindo puxemos rumbo cara un dos lugares máis fermosos que teño visto dende facía tempo; un restaurante situado en Ferreirós de Abaixo, O Pontón.
Sobre as dúas e media xa estabamos a rillar na comida; un saboroso churrasco acompañado dunha saudábel ensalada, da que non quedou nin a cebola tan sequera.
Cos estómagos máis que satisfeitos, sobre as catro da tarde subimos ao bus para proseguir a nosa marcha.

Curva tras curva demos coa seguinte parada; o castro de Sobredo, un antigo castro dos séculos III-IV, no que se poden observar os primeiros indicios da introdución da cultura romana nestes pobos. No alto do outeiro continuamos a nosa lectura de poemas mentres observábamos en fronte nosa o castro, tamén coñecido como da Torre. Dende a nosa posición podíase albiscar a gran fenda que deixaron na montaña para defenderse dos posibles ataques inimigos, utilizando un sistema moi parecido ao que usaran os romanos para furar os montes ourensáns en busca do prezado ouro tan presente neste territorio.

De seguido visitamos unha aldea moi antiga chamada Seceda. No traxecto de ida o guía foinos falando da vila; segundo dixo a aldea ata fai tan só once anos estaba prácticamente incomunicada, tendo como única vía de saída un antigo carreiriño de cabalos. Actualmente a vila pasou por un proxecto de rehabilitación, que consistía na reconstrución dalgunhas das casas por parte de propietarios particulares e no empedramento dalgunhas das rúas que atravesan o lugar.

Xusto á entrada atópase unha fonte da que brotaba unha auga límpida e cristalina, que por certo ben boa estaba, non tiña comparación posíbel coa embotellada.

Estivemos paseando polas rúas Secedás uns minutos ata chegar a unha casiña un pouco deteriorada. Ao entrares dentro puidemos observar coma o paso do tempo fixera acto de presenza na estrutura da casa, tanto era así que ao fondo podíase observar unha das paredes feitas de ladrillo, que, non quedando nada estético debido a que as demáis paredes eran de pedra, seguramente o propietario viuse na obriga de facelo con estes materiais debido ao perigo de derrube que sufría o fogar.

E con esta visita á aldea de Seceda e unha viaxe de volta a Vigo dunhas tres horas máis ou menos demos por rematada a ruta literaria deste ano 2010.

Espero que vos teña gustado a crónica que acabades de ler sobre este día tan especial e agardo por vós a que vos animedes a entrar no clube, se polo contrario xa estades nel, espero que vos gustara a excursión tanto coma min.
Saúdos cordiais:

Yago Rodríguez Barril

O Alexandre Bóveda coa lectura.

2010-05-27T12:33:00.002+02:00

ESTE É O ARTIGO PUBLICADO POR MARTA NO XORNAL QUE FIXERON PARA "EL PAIS DE LOS ESTUDIANTES". Non se publicou aquí mentres non rematou o concurso.

O IES Alexandre Bóveda leva xa un par de anos a desenvolver un grande labor dirixido ao pulo da lectura como forma de ocio e de formación entre os estudantes do centro. Este ano 2010 as fronteiras do clube derrubáronse e abríronse as portas ao alumnado dos primeiros cursos de ESO, iniciativa que acadou un grande éxito. Actualmente realizan as súas actividades dous clubes paralelamente, un formado con alumnos dos cursos superiores e outro formado por alumnado de primeiro curso de ESO.
O clube de lectura desvolve a súa actividade mediante reunións periódicas que congregan a todos os membros e nas cales tratamos os libros elixidos e decímos o libro que se lerá para a seguinte sesión. Nas reunións todos os lectores temos a nosa quenda de palabra para comentar as nosas perspectivas sobre a lectura e para devater calquer aspecto de interés. Trátanse temas tan nimios coma as nosas preferencias cara os protagonistas á vez que buscamos a parte máis filosófica da lectura para conseguir entendela dende un punto máis prosaico coa busqueda da conexión cos escritos. Como é de supoñer, os escritores.
Kafka, O estranxeiro, por Albert Camus; vVixía entre o centeo, por Jerome David Salinger...

Este modesto proxecto naceu no seo da nosa biblioteca, de man do bibliotecario e profesor de latín Benigno. A súa vez está a fomentar numerosas actividades independentes mediante as cales incita os estudantes á lectura a través de concursos e premios con plataformas tales como: libro do mes, lector do ano, olimpiadas do saber... Tamén se levan a cabo certames de cartas de amor, minirelatos de terror, deseño de portadas... Todo isto otórgalle á biblioteca un carácter moito máis dinámico e educativo converténdoa nun lugar máis apacible e atractivo para todo o alumnado e o profesorado.

Por Marta Gómez

Próximas actividades

2010-05-01T11:18:00.012+02:00

Despois do encontro con Miguel Vázquez Freire do día 23, crónica que podedes v er no b log da biblioteca, e ante a imposibilidade de poder asistir todos á charla de Antón Rive iro Coello, decidimos que, antes de poñernos con Edipo Rei, imos botarlle man a Os Eidos, de Uxío Novoneyra, o poeta homenaxeado este ano no Día das Letras Galegas. Faremos unha sesión para comentar algúns dos poemas máis salientables e escolleremos aqueles que imos ler en público o día que fagamos a ruta literaria polo Courel (seguramente o 24 de maio). Ao Caurel iremos todos os membros dos dous clubs de lectura.

Para 1º ESO, a próxima sesión xirará arredor do libro de Xavier P. Docampo Cando petan na porta pola noite, e a última lectura do curso gardará relación con Grecia, o tema do seu proxecto interdisciplinar: leremos Agamenón y la guerra de Troya de Anne-Catherine Vivet-Rémy.

Sesión conxunta dos dous clubs

2010-04-18T21:49:00.006+02:00

O pasado Luns 12, Día do libro infantil e xuvenil, celebramos unha sesión conxunta dos dous clubs de lectura. Os de primeiro ESO viñeron por vez primeira a unha sesión con comida na biblioteca. Os do club de "veteranos" fixeron de anfitrións. A experiencia resultou positiva, pois tratábase de que a xente nova puidese observar como se desenvolven os debates, aínda que tamén participaron. Para esta ocasión os máis veteranos traían preparado " O vixía no centeo", de Salinger, e os de primeiro viñan con "Chamádeme Simbad" de Francisco Castro. Este último autor estará o próximo mércores 21 con eles para falar da súa obra, pois non se puido facer o día 14.

Esperamos unha crónica da sesión por parte dalgún dos que participastes.

Acordamos que, ademais de "As rulas de Bakunin", de Riveiro Coello, leremos unha traxedia grega, seguramente "Edipo Rei", para rematar o curso en consonancia coa exposición sobre Grecia que preparan os do Proxecto Interdisciplinar.

Matilda para 1º de ESO

2010-03-15T22:36:00.004+01:00

O pasado luns tivemos unha sesión do club de lectura prometedora. Esta vez xuntámonos cosa mozos e mozas de primeiro da ESO, que primeiro participaron no concurso "O libro do mes" (dez minutiños para contestar a un cuestionario sobre o libro) e a continuación cambiamos algunhas impresións sobre Matilda, un libro que gustou a todos/as. Esta vez xa foron emitindo opinións particulares sobre diversos temas: a familia, a educación, o afecto, o mundo do traballo... Quedamos de acordo en ler para unha próxima sesión Chamádeme Simbad, de Francisco Castro. Faremos a sesión, conxunta cos do club dos demais cursos, o día 12 de Abril (Día do libro infantil e xuvenil) e por primeira vez quedarán con nós a comer na biblioteca. Posteriormente, o día 14, teremos un encontro con Francisco castro.

Tamén demos o nome da gañadora do concurso do mes anterior, Denise, á espera de coñecer os resultados deste mes. Deixamos unhas fotos dos lectores/as participando no concurso.

Comendo con Pablo Neruda

2010-03-01T18:37:00.004+01:00

O pasado día 22 tivemos unha sesión atípica: estivemos falando só de poesía, tendo como libro de cabeceira Veinte poemas de amor y una canción desesperada. Cumprimos así o desexo dalgúns compoñentes que levaban tempo pedindo poesía. Como non, aproveitamos ese mes de febreiro adicado ao amor. Pero descubrimos que non só do amor vive a poesía, e que incluso a poesía de amor se desenvolve en planos moi diversos: falamos do outono, da primavera, de Marisol e Marisombra, de amores platónicos, de amores xuvenís, de amores tardíos, de amores interesados, de erotismo... pero tamén fixemos un repaso da figura do poeta. Por medio duns vídeos documentais repasamos a vida de Neruda e tamén os feitos que influíron na súa poesía: a Guerra Civil española, o exilio, a política chilena, Isla Negra, Italia, o Nobel, as súas mulleres, o compromiso social... Unha morea de feitos que viron a luz co pretexto de falar de poesía amorosa. Alegrounos moito comprobar que sempre que falamos algo de poesía acaba aparecendo na boca dos membros do club a nosa Rosalía... sempre Rosalía. Parece que de algo serviron esas rutas literarias.

Planificamos as próximas lecturas: Anxos en tempos de chuvia, de Miguel vázquez Freire; O vixía no centeo, de Salinger e As rulas de Bakunin, de Antón Riveiro Coello. Miguel e Antón estarán con nós na biblioteca. Tamén voltará á biblio Francisco Castro, para estar cos do club de primeiro e falar de Chamádeme Simbad.

Os ensaios da obra de teatro van a bo ritmo e xa temos falado da ruta literaria ao Courel.

A voltas co amor. Pablo Neruda

2010-02-05T11:29:00.004+01:00

Despois da lectura de Resistencia, de Rosa Aneiros, retomamos a idea coa que iniciamos o curso de ler e comentar grandes autores do século XX. Este mes, no que andamos enredados co amor, tócalle o turno a Pablo Neruda e os Veinte poemas de amor y una canción desesperada. satisfacemos así tamén o vello requerimento de ler poesía no club de lectura. A finais de febreiro teremos unha xuntanza especial con música incluída. Invitamos xa dende agora aos antigos compoñentes do club: xa sabedes que estades todos/as invitados. Estade atentos ao blog para ver a data exacta da sesión. Mentras tanto, que Cupido vos sexa propicio.

Matilda para o club de 1º ESO

2010-02-01T09:34:00.004+01:00

O noso próximo libro é Matilda, de Roald Dahl, autor tamén de Charlie e a fábrica de chocolate. A obra foi escrita en 1988, dous anos antes da morte do autor. Xa temos na biblio os exemplares da edición galega. Picade nos enlaces para máis información. Tamén podedes visitar a páxina oficial adicada ao autor.

Argumento:

Sen ter cumpridos os cinco anos, Matilda xa leu a numerosos autores e ten uns enormes coñecementos. Pero os seus non se preocupan por ela e anímana a ver a televisión, negándose a mercarlle libros. Mentras eles están fóra, ela vai á biblioteca e cando comeza a escola sabe máis cós compañeiros. Máis tarde descubrirá que ten poderes...

Estaremos con esta lectura ata despois de carnaval. Como sempre, haberá concurso sobre o libro, ademáis da sesión conxunta na que expresaredes as vosas impresións.

Rosa Aneiros visitou a biblioteca

2010-01-28T11:55:00.007+01:00

Onte, día mércores 27 de Xaneiro, nas derradeiras dúas horas a autora de Resistencia, Sol de Inverno, Eu de maior quero ser, Rosa Aneiros, entretivo a parte do alumnado da ESO cunha animada charla na que mostrou a unha Rosa moi viva e amigable. Esta muller de tan só 33 anos e xa unha autora recoñecida que, na súa corta carreira litararia leva recibidos unha chea de premios como: Premio da Fundación Caixa Galicia de Literatura, Premio Xerais de Novela 2009...

Na súa charla ela presentóusenos como unha muller que segue a sentirse una moza que nunca pensara que acadaría unha fama tan grande cunha idade tan temprana. Dunha maneira moi humilde explicounos a importancia que teñen pra ela os lectores e a forma que temos nós de interpretar as ideas que ela intenta plasmar nas súas novelas. Animou a todos aqueles ós que lle gusta escribir ou realizar algunha outra actividade artística e cultural, a perseguir os nosos soños e loitar polo que queremos. Que a dedicación e o esforzo é o que fixo que ela poidese acadar tanto éxito, que non foi cousa de sorte, que ela non é un xenio senón unha persoa moi traballadora que pasou horas e horas sobre o papel tentando redactar as idea que afloraban na súa imaxinación.

Tras falarnos de algúns dos encontros que tivo con outros lectores e das perspectivas que eles tiñan sobre o seu traballo chegou a hora das preguntas. Foi formidable a forma en que respondía ás preguntas dunha maneira sinceira que me pareceu, persoalmente, admirable. Confiounos que o seguinte libro que está a escribir pretende facelo en 1º persoa tras redactar xa en 3ª e 2ª persoa. Confesounos que para ela a 1ª persoa presentábaselle coma un reto que pretende acadar.

As preguntas remataron e a autora e xornalista pasou a firma de volumes.

Cando acabou esta tarefa amablemente aceptou que algúns dos alumnos de 4ºA lle fixesen unha curta entrevista sobre ó seu traballo.

Marta Gómez.

Rosa Aneiros

2010-01-24T12:46:00.006+01:00

O próximo mércores 27 faremos unha sesión moi especial do club de lectura. Visitaranos Rosa Aneiros para falar de Resistencia, unha novela que non vai nada mal para esta semana da Paz. Alí estaremos o club de lectura e máis o alumnado de 4º que preparou a novela nas aulas. Algúns membros do club que non son de 4º escolleron a lectura de Ás de bolboreta, novela gañadora do Premio Fundación Caixa Galicia de literatura xuvenil 2009. Esperamos que as novas redactoras do blog comecen a súa andaina relatándonos como transcorreu a sesión.

Novas resesas

2010-01-23T19:18:00.002+01:00

Déixovos as fotos das sesións da Metamorfose-O estranxeiro e de Eidolon.
Na sesión Metamorfose - O estranxeiro pasamos un dos mellores momentos dende o comezo do club, pois xa todos/as vos lanzades a opinar, e ademáis con opinións enfrontadas: dende o afecto por Gregor Samsa, pasando pola análise da vida de Kafka, ata a rabexa que produce a inacción de Mersault. Tivemos tamén participando aos exalumnos/as Pablo, Alba e Iris, aos que lles agradecemos a súa participación e quedan oinvitados para a próxima.

Como vedes, tivemos o blog un puoca parado, á espera de saber se iamos poder continuar. Agora sabemos que temos subvención para seguir e ademáis contaremos con novas redactoras que irán actualizando e vos poderán contar máis cousas das nosas sesións. Tamén andamos de cámara caída, por iso as poucas fotos que hai son feitas co móbil.

De Eidolon fixemos dúas sesións, moi concurridas pero con pouca participación no que a opinións se refire: temos en conta que sodes de primeiro e supoño que para a próxima xa vos atreveredes máis. Entre os membros do club fíxose tamén o concurso "o libro do mes", do que axiña daremos os resultados.

Aviso sobre as sesións do luns 21

2009-12-18T11:19:00.003+01:00

O próximo luns 21 teremos as dúas sesións cos clubs de lectura. Ás 9,35 será con 1º ESO para comentar a primeira parte de Eidolon. Ás 10, 40 cos demais para falar de A metamorfose e O estranxeiro. Invitamos aos profes que poidan asistir nesas horas así como aos ex membros do club.

Próximas sesións dos clubs de lectura

2009-12-11T12:06:00.004+01:00

O Luns 21 teremos a última sesión do 2009 cos clubs de lectura. Para os de 1º ESO será a primeira arredor dun libro, Eidolon, de Jane Johnson. Despois das vacacións participaran todos no concurso "O libro do mes", no que contestarán a unhas preguntas sobre o libro e poderán obter premios.

O Club veterano reunirase o mesmo día, coma sempre na hora da comida, que esperamos sexa boa e navideña para afrontar o reto de falar de O estranxeiro e A metamorfose .

José Emilio Pacheco. Premio Cervantes 2009

2009-12-01T18:20:00.007+01:00

O poeta, contista e ensaista mexicano ven de ser galardonado co Premio Cervantes de literatura, pouco despois de recibir tamén o premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana. Na súa produción poética destacamos «Los elementos de la noche» en 1963, «El reposo del fuego» en 1966, «No me preguntes cómo pasa el tiempo» en 1969, «Irás y no volverás» en 1973, «Islas a la deriva» en 1976, «Desde entonces» en 1980, «Trabajos en el mar» en 1983, e «El silencio de la luna» poemas de 1985-1996.

No club de lectura andamos este ano moi pendentes da boa poesía, así que vos deixo o máis famoso poema, del de fondo calado entre a xuventude mexicana. Engado dous da miña elección.

ALTA TRAICIÓN

No amo mi patria.

Su fulgor abstracto

es inasible.

Pero (aunque suene mal)

daría la vida

por diez lugares suyos,

cierta gente,

puertos, bosques de pinos,

fortalezas,

una ciudad deshecha,

gris, monstruosa,

varias figuras de su historia,

montañas

-y tres o cuatro ríos.

A min, particularmente, gústanme máis estes:

Caverna

Es verdad que los muertos tampoco duran

Ni siquiera la muerte permanece

Todo vuelve a ser polvo

Pero la cueva preservó su entierro

Aquí están alineados

cada uno con su ofrenda

los huesos dueños de una historia secreta

Aquí sabemos a qué sabe la muerte

Aquí sabemos lo que sabe la muerte

La piedra le dio vida a esta muerte

La piedra se hizo lava de muerte

Todo está muerto

En esta cueva ni siquiera vive la muerte

Un marine

Quiso apagar incendios con el fuego.

Murió en la selva de Vietnam

y en vano.

O Club na prensa

2009-11-29T11:45:00.000+01:00

Hoxe a Voz de Galicia publica unha reportaxe sobre o impulso que as bibliotecas escolares galegas lle estan dando ao desenvolvemento das capacidades lectoras. Para a reportaxe contaron coas experiencias de varios centros da Comunidade, e o noso foi o elixido para contar a experiencia do club de lectura. Na entrevista contamos como escollemos os libros e organizamos as sesións, pero tamén as outras actividades que realiza o club (teatro, lectura de poesía, rutas literarias, encontros con escritores na nosa lingua, colaboración con outras actividades do centro...) que non aparecen recollidas na reportaxe, supoñemos que por falta de espazo. Deixamos aquí os enlaces da reportaxe.

Introducción

O noso club
Hora de ler no Pardo Bazán
As mochilas viaxeiras

Sesión "A perla"

2009-11-24T17:12:00.003+01:00

Moi mermada polas gripes, a semana pasada tivo lugar a nosa primeira sesión do curso. Démoslle a benvida ás novas mozas e mozos, xantamos na biblioteca e dúas horas de conversas amigables ao redor de John Steinbeck. "A perla" foi un libro que gustou, inclusp para que ao principio dixo que non, pero gustou, e proba delo son a cantidade de temas para conversar que nos proporcionou un argumento tan esquemático: a pobreza no mundo, o control impiedoso dos poderosos, o pesimismo, os interese creados, a rabexa, a impotencia, o maltrato ás mulleres, os mercados negros, o tráfico e a explotación da riqueza natural dos paises pobres, a soberbia... e de aí ao periodismo, os conflitos mundiais e outra vez o tema palestino e o comportamento de Israel, algo sempre presente desde que lemos "O señor Ibrahim e as flores do Corán". Os/as novos, de momento, atenderon, pero tomaron boa nota do fructífero destas xuntanzas e para a próxima seguro que participarán nos debates. Por decisión vosa acordouse seguir con estes grandes ( e pesimistas) autores neste trimestre, así que imos ler "A metamorfose" de Kafka, e "El extranjero" de Camus. Para o seguinte tocará ler obras dos autores galegos que nos van visitar.

Lembramos que para a próxima seremos dous máis (novos apuntados) e volvemos a invitar aos ex alumnos/as que queiran acudir, tal e como fixo Pablo nesta sesión, cousa que lle agradecemos.

Sesión Con "A perla"

2009-11-13T19:29:00.005+01:00

O próximo luns 16 celebraremos a primeira sesión deste curso arredor dun libro. Este curso, a petición dos compoñentes do club, leremos grandes obras do século XX, ademais de algunhas da literatura galega para ter encontros cos autores da nosa terra.
Comezamos con "A perla", de Jonh Steinbeck. Non imos dicir nada por agora, pero para ir abrindo boca déixovos o enlace á páxina dun coñecido membro do club onde nos propón unha reflexión (propia ou allea) para empezar. Non deixedes de visitala.

Ata o luns, día no que comeremos na biblioteca, falaremos de literatura e outras cousas, pero sobre todo dárémoslles a benvida a Helena, Víctor, Ana, Andrés e Andrea.

O achado do castro

2009-06-24T23:03:00.003+02:00

Luns, cinco da tarde. Os rapaces e rapazas do club de lectura e máis algúns ousados de terceiro por fin representaron a obra de Manuel Núñez Singala O achado do castro, con tan gran éxito de crítica e público, que decidimos seguir traballándoa para o próximo curso. A pesar do pouco tempo de ensaio, a obra saíu perfecta, dentro do marxe permitido da perfección. Esta vez representouse para o alumnado de primeiro da ESO que estivo todo o ano a traballar o tema de Roma dentro do proxecto interdisciplinar. Houbo moitas risas e merecidísimos aplausos, que nalgúns momentos interrumpiron a obra. Felicitamos dende aquí aos actores e actrices, así como a ese público tan entendido en temas clásicos. Amenazamos con mellorar para o próximo curso e facer caer de risa aos demais grupos do instituto. Grazas a Cristina, de quen partíu a idea e dirixíu todos os ensaios; a Bea, que puxo á xente a traballar nos decorados. Do productor non imos dicir nada.

Ruta literaria de Rosalía 2009

2009-06-04T09:21:00.006+02:00

Onte realizamos, por segundo ano consecutivo, dado que a maioría dos membros son novos este curso, a ruta de Rosalía. Visitamos a casa en Padrón, o cemiterio de Adina en Iria, Bastavales e as súas campás, Ortoño e a tumba de Rosalía no Panteón de Galegos Ilustres en Santiago. En cada un dos lugares fixemos a lectura de varios poemas.

Sesión do luns

2009-06-04T00:21:00.004+02:00

Esta foi a última sesión (comida incluída) deste curso, e tal vez a máis fructífera, aínda que xa non estaban os de segundo. Por suposto que falamos de A illa do tesouro. A pesar de que o libro non gustou moito chegouse á conclusión de que era necesario seguir lendo un clásico ao ano polo menos. Sabede que para este coordinador foi unha satisfacción escoitar de vós esa necesidade de coñecer aos clásicos, aínda que ás veces non enchan as nosas expectativas. Como pechando un ciclo, tamén relacionastes co primeiro libro do ano, Motín en la Bounty, establecendo paralelismos diversos. Pero o mellor foi o balance positivo do curso, do que non vou falar aquí á espera de que o fagades vós, e a planificación que fomos facendo para o próximo curso: posibles novas incorporacións, maior frecuencia de sesións, selección de libros por temas de interese, aporte de documentación nas sesións, elaboración de materiais e introducción dunha poesía en cada sesión. Dende logo esperanos un ano prometedor.

Os profes agradecemos a vosa sinceridade, confianza e a gratitude que mostrates en cada sesión.
Esperamos agora polas vosas valoracións.

A illa do tesouro

2009-05-20T09:08:00.003+02:00

O próximo luns 25 faremos a sesión arredor de A illa do tesouro. No que se refire a lecturas remataremos o curso con este clásico de R.L.Stevenson. Xa sabedes, hai que traer a comida.

En breve faremos tamén a ruta de Rosalía e estamos esperando a ver como queda esa representación de O achado do Castro que andades a preparar.

Fin de século en Palestina

2009-04-20T22:06:00.003+02:00

Hoxe celebramos unha sesión do club de lectura moi especial, pois foi un encontro co escritor Miguel Anxo Murado. Dende o club de lectura tiñamos preparada a obra Fin de século en Palestina e xuntámonos cos de 2º Bach. que leran Ruído. Relatos de guerra. Tivemos ocasión de comentar algúns aspectos que nos chamaran a atención: a normalidade á que se acostuma un no medio dun conflito, a superación (máis ben disimulo) do medo, as motivacións que moven aos distintos sectores nesa parte do mundo... Pero sobre todo disfrutamos cunha obra cuxos relatos non nos deixan indiferentes, moven as conciencias e todo isto cun pequeno toque humorístico que o autor mantivo cando comentamos certas pasaxes do libro, sobre todo os das primeiras crónicas, nas que conta as súas peripecias como traballador da ONU para o goberno palestino. Espero as vosa crónicas, polo que non me estendo máis, pero aquí vos deixo as fotos do encontro

2009-04-08T18:16:00.005+02:00

"Slumdog Millonaire", unha película que deu moito de que falar estos días

A polémica que acarrea esta película é debida a que moitos habitantes da India non aceptan que se de esta imaxe da súa terra, tercermundista e corrupta.

Tamén moitas ONGs indias apoian esta producción debido ós fins que ten.

Sinceramente, a mín non me parece que esta película poida resultar groseira, ainda que claro, se o miramos desde o outro punto de vista damonos conta de que eles non queren dar ese mal exemplo do que é a India, pero sendo así, é a realidade, e iso é o que realmente importa. Tamén esta película ensina a verdadeira cara da vida dos nenos que teñen que pasar pola pobreza vivindo en chabolas e do diñeiro das limosnas.

De todos modos, podedes visitar esta páxina Web, onde tamén aparece unha reportaxe da película: http://www.rtve.es/noticias/20090217/perro-chabola-con-exito-pero-india/230488.shtml

Ligazón do blog do creador desta entrada:
Edacestudio

Sesión Club

2009-03-12T18:11:00.003+01:00

Deixo aquí as fotos da última sesión arredor do libro proposto.
BubbleShare: Share photos - Find great Clip Art Images.

Próxima Reunión.

2009-03-06T15:56:00.002+01:00

Recordade que o luns 9 faremos a próxima reunión, esta vez en torno o libro "O señor Ibrahim e as flores do corán"; Tamén falaremos de como organizar a lectura de poemas do día 12.

PD: Non vos olvidedes de levar comida!

O señor Ibrahim e as flores do Corán

2009-02-10T14:42:00.005+01:00

Ese é o título do próximo libro do club de lectura. Un libro de Eric-Emmanuel schmitt, publicado por Faktoría K de Libros e con tradución de Emma Lázare Rodríguez. Cóntanos a historia de Momo, un adolescente xudeu no París dos anos sesenta, que traba amizade cun tendeiro musulmán, o señor Ibrahim, unha amizade que trascende as súas propias crenzas. Unha novela que apela ao multiculturalismo, á tolerancia e ao entendemento.

Visitamos a librería

2009-01-31T19:33:00.005+01:00

Como nos conta Piuzaky na entrada anterior, o luns pasado tivemos unha interesante e dinámica sesión do club de lectura. Ao remate da sesión decidimos que estaría ben poder ir todos á librería do barrio. Puxémonos en contacto co libreiro de Mendinho, a nosa librería de referencia, a máis cercana (1,6 km dende o insti) e pareceulle unha idea estupenda. Fomos andando nun día que amenazaba chuvia (aquí a amenaza cumpliuse)e recibiunos un libreiro vocacional, Argimiro. En primeiro lugar explicounos o funcionamento dunha librería. Falounos das dificultades das pequenas librerías no medio de tanta gran superficie, aconsellounos visitar algunha editorial (para ver outra parte do proceso). Despois tivemos (todo isto dentro dunha librería pequena)un pequeno debate do que sacamos unha conclusión: é importante que os barrios conten con locais deste tipo, lugares que están a man, a onde podemos ir botar unha ollada cando damos un paseo, do mesmo xeito que nos gustan as pequenas tendas ou as cafeterías do barrio. Alí dentro tamén nos puxemos ao día das novidades editoriais e deixámonos aconsellar sobre posibles lecturas do club para o futuro. Dende logo demos cun libreiro que ama os libros e que os coñece. Para a nosa sorpresa, antes de marchar deulle a cada membro do club un libro de agasallo.

Create Your Own

Reunión do día 26 e excursión a librería.

2009-01-31T12:59:00.003+01:00

Agora si, case unha semana despois podo colgar a noticia da última reunión e da última excursión. Cousas de exames.
Empezarei pola reunión.
O pasado Luns 26 o Club de Lectura reuniuse por segunda vez este ano, esta vez en torno os libros “Todo o que queda é o amor” de Agustín Fernandez Paz, e “El pequeño gran libro de la ignorancia” de John Lloyd.
Empezamos falando do libro Agustín, onde entre outras cousas, comentamos formas de mocear de outras épocas e as comparamos coas actuais. O libro tivo un gran éxito entre nos e seguramente algunha persoa o volva a releer. Enganchamos logo co libro da ignorancia. Pra poñer a xente en situación limos o prólogo e curiosamente, topamos relación entre os dous libros. O libro da ignorancia deunos pé a falar sobre a influencia da tecnoloxía, e sobre todo, o feito de poder ter acceso a información máis rapidamente.
Sobre estas bases, asentamos unha reunión moi entretida e interesante, entorno a dous libros aparentemente diferentes, pero parece ser que todo ten relación nisto da lectura.
Ese mesmo día, acordamos visitar unha librería pra escoller o próximo libro que iamos leer.
A librería escollida foi Mendinho, que onde a biblioteca merca algúns dos libros que ten. Así pois, o xoves 29, a iso das 12, saimos do instituto rumbo a esta librería.
O chegar, o dono, moi amable, deunos unha pequena charla sobre como funcionaba a librería e sobre os problemas de almacenar tanto libro novo que sae. Logo estivemos uns minutos fozando nos libro que alí había, escollimos o novo libro, e volvímonos pra o instituto. Cabe mencionar que os donos regalaronnos uns libros a cada un de nós, un xesto que lle agradecemos e lle damos as gracias.
Como se pode ver, foi unha semana moi entretida, chea de actividades. Pouco a pouco imos facendo máis cousas, é o clube empeza a coller ritmo, cousa boa.
Con isto dou por rematada esta crónica.

Aviso.

2009-01-29T16:05:00.001+01:00

En breve publicaremos a noticia da reunión do luns e da visita a librería.

Desculpen as molestias.

Próxima sesión

2009-01-23T22:52:00.003+01:00

O luns 26 de xaneiro teremos a sesión do club de lectura. Falaremos de O único que queda é o amor e de El pequeño gran libro de la ignorancia. Ademáis prepararemos a visita que na primeira semana de febreiro nos fará Agustín Fernández Paz.
Non esquezades traer a comida.

O único que queda é o amor

2009-01-20T19:23:00.005+01:00

"O único que queda é o amor" é unha das máis premiadas obras do escritor Agustín Fernández Paz pois foi galardonada co "Premio Nacional de literatura Infantil e Xuvenil 2008", "Premio Xosé Neira Vilas ao libro do ano 2007" e co "Premio Asociación de Escritores en Lingua Galega 2007".

Esta obra está constituída por un conxunto de relatos curtos que presentan un trazo en común: en todos eles aparece presente o tema do amor. Xa sexa como un recordo daquela etapa da xuventude que semella estar xa tan lonxana, como unha dor debida a perda dos causantes deste sentimento ou como a ilusión que nos seus comezos ven ligada a el.

Un libro para todos aqueles que nalgún momeno da súa vida foron vítimas do amor, para aqueles que forxaron todos os seus soños neste sentimento e para aqueles que inspiraron as súas obras, ao igual que este escritor, nel.

E cando me decato de como imos pasar por este

mundo sen deixar rastro despois de levar unhas vidas

estúpidas, comprendo con rabia que na vida o único

que queda é o amor.

ORHAN PAMUK: Neve

Lecturas polas aulas

2009-01-08T20:05:00.004+01:00

No día antes de Nadal fomos polas aulas de primeiro e segundo a obsequiar ao alumnado coas nosas lecturas. Esperamos que vos gustasen. A nós gustáronnos os aplausos e esperamos repetir.

Podedes lernos tamén no blog da biblio.

Novidades do club

2009-01-04T20:32:00.002+01:00

O noso club de lectura ven de conseguir, por segundo ano consecutivo, unha subvención que nos vai permitir levar adiante o noso proxecto. Lembramos que no mes de xaneiro teremos a nosa segunda sesión arredor dos libros propostos (O único que queda é o amor / El pequeño gran libro de la ignorancia). Ademáis falaremos das outras lecturas que vós fixestes e das que teñades algo que comentar.

Como novidade, e para ir entrando en materia, acabamos de abrir o noso grupo de correo, para que poidamos ir iniciando os debates.

As nosas seguintes lecturas

2008-11-27T17:40:00.012+01:00

Para o mes de Decembro, vacacións incluídas, decidimos propoñer dúas lecturas distintas. A obra literaria proposta por nós é O único que queda é o amor, de Agustín Fernández Paz, premio nacional de literatura infantil e xuvenil e anteriormente galardonado co premio Xosé Neira Vilas ao libro infantil e xuvenil. Trátase dun libro de relatos que teñen un eixe común: o amor. Ademáis, xa vos adianto que esperamos contar co autor na nosa biblio.

A outra proposta de lectura para este vindeiro mes é El pequeño gran libro de la ignorancia, un libro que xa tivo certo éxito entre o alumnado de terceiro. Neste libro , John Lloyd (creador do concurso británico Quite Interesting) plantéxanos 200 preguntas relacionadas coa ciencia e a vida e 200 sorprendentes respostas. Como un Sócrates moderno fainos preguntas cuxas respostas acaban demostrando que só sabemos que non sabemos nada.

Quedamos en que cadaquén escollería unha das dúas, pero seguro que haberá quen se atreva con ambas.

Motín a bordo

2008-11-17T21:50:00.003+01:00

Hoxe tivemos a nosa primeira sesión presencial do club de lectura e producíuse un motín. Xuntámonos ao redor do libro Motín en la Bounty e os amotinados do club de lectura COMEMOS NA BIBLIOTECA a mediodía, mentras falamos do libro e agardabamos polas clases da tarde. Toda unha experiencia. Démoslle unha volta ao mundo cun bocado na boca mentras atendiamos ás aclaracións xeográficas de Ricardo. Revisamos o puritanismo inglés do XVIII levantando un cacho de tortilla. Cadaquén escolleu o seu personaxe favorito da novela e, curiosamente, so un escolleu ao protagonista. Falouse de honor, de clases sociais, de lealdade, de esforzo, de historia, de sexo... E ademáis tivemos a compañía de Iris, a nosa ex alumna, que non quixo perderse esta sesión do que foi (e é) o seu club. Agora espero os vosos post ou comentarios, todo o malo era empezar.

Por certo, estrenamos a nova sala de lectura informal (poño unha foto polo medio a ver que vos parece)

Piratas polo Miño

2008-11-10T18:47:00.006+01:00

Piratas polo Miño, de Xosé Miranda (colección Catavento, Tambre, 2006), é un libro de versos para as mozas e mozos que algunha vez soñaron ser piratas e atopar tesouros.

Imaxina que te secuestra un barco pirata e que acabas sendo un membro máis da sinistra tripulación...

Imaxina que percorres os sete mares na procura de tesouros...

Imaxina que avistas baleas, rorcuais, cachalotes...

Imaxina as historias que che poden contar os teus compañeiros de viaxe...

Imaxina que te namoras nunha abordaxe...

Os que non dominen a arte de navegar pola poesía e poidan naufragar a causa dos "perigos" da linguaxe poética teñen á súa disposición este glosario de termos que lles facilitará bastante a lectura.

GLOSARIO (por orde de aparición)

Esta reseña e glosario foron elaborados por Cristina, profe de galego.

Reseñas de Crepúsculo

2008-11-02T22:29:00.002+01:00

Aconsello que visitedes a reseña que se fai no blog amigo biblioafonso. Alí atoparedes información sobre os catro libros desta saga de Stephanie Meyer.

Motín en la Bounty

2008-10-31T20:54:00.009+01:00

Estamos de volta. O noso club incrementouse coa incorporación de Nico, Yago, Alex, alejandro, Adrián, Marta, Inés, Paloma, Lúa e Germán, que se unen aos do curso pasado. Dende mediados de outubro os compoñentes do club estamos a ler a nova obra de John Boyne, da que xa dabamos noticia nun post de fai meses. Polas primeiras noticias que nos chegan unicamente podemos dicir que está a gustar bastante. Non queremos comentar nada antes da nosa primeira sesión, pero para os que non pertencedes ao club si que podemos dicirvos que trata sobre a particular visión que o grumete Turnstile, de 14 anos, tén sobre o motín máis famoso da historia: o que tivo lugar na fragata HMS Bounty contra o seu capitán William Bligh.

Valoración do ano.

2008-06-21T12:30:00.004+02:00

Co inminente remate deste curso, crín convinte facer unha pequena valoración máis ou menos persoal do que resultou o Club de Lectura este ano.
E convido a todos a facer o mesmo.
Sen dubida algunha, o Club de lectura foi unha das millores creacións da biblioteca.
Como saberedes eu non fun dos primeiros en unirme, quizais sexa algo do que me arrepinto, pero o feito de estar en contacto constante cos membros de Club fixeronme ver que a idea era boa, e uninme.
Sen dúbida un gran acerto.
Sendo xa membro oficial, coñecin a unha serie de persoas que de outro xeito non chegaría a coñecer, e iso é unha das principais cousas que lle agradezo.
Logo teño que dicir que, falando xa un pouco por todos, tivemos a oportunidade de coñecer a 3 escritores e falar con eles, cantas veces se ten a oportunidade de falar cun escritor?
A ruta de Rosalía foi sen dubida a xoia da coroa deste ano, visitar todos eses lugares vinculados a escritora e ler poemas, simplemente xenial.
Prao ano unirase máis xente, cos que xa tivemos ocasión de estar o outro día, aínda que sempre botaremos de menos aos compañeiros e compañeiras de 2º de Bach que nos deixan este ano. Agardo que lles vaia moi ben.
O ano que ben tentaremos millorar este, cousa difícil.
E seguiremos obrigando aos periodicos a sacar fotos miñas! E dos demais tamén, non vos enfadedes.
Veña agardo as vosas valoracións.
Deica o ano que ben!

Pensado e escrito por Pablo.

Pechamos por vacacións

2008-06-19T00:58:00.004+02:00

O noso club chegou ó fin de curso. Foi un ano moi interesante para este coordinador do club. É case a primeira vez que teño que scribir no blog, e só quero facelo para dar as grazas a todos e todas , que participastes de maneira tan xenerosa nesta aventura que vai deixar semente para o futuro: Sabede que temos xente facendo a pretemporada e están dispostos/as a subir ó primeiro equipo. Para o próximo curso xogaremos na "Champion-li". Grazas Pablo e Juan por ser tan productivos. Grazas David e Cristina por engancharvos. Grazas Sole por ter voz independente. Grazas Laura e Juanma por non dicir que non. Grazas Pablo F. porque esperamos recuperarte para o ano. Grazas Laura S., xa van tres anos de lecturas e o que nos queda. Pero sobre todo, de corazón, grazas ós que estes días andades de selectividade: Jorge, a voz analítica, crítica e necesaria en toda tertulia; Helena, capaz de transmitirnos que se pode ler a Platón sen morrer no intento; Iris, esa artista que fai posts en inglés. E...SUPERTERESA... esperamos que te recuperes axiña, que para o ano querémoste incordiando nas tertulias, senón non terei quen me leve a contraria.
Non estivo mal para este primeiro ano. A que non?
Agora descanso e libros, que no próximo curso imos arrear.

2008-05-21T10:21:00.003+02:00

"A CASA DOS LUCARIOS" de Teresa Moure (Monforte, 1969)
Rosa e Chicho, cando perderon a súa terceira filla, María Celeste, aparecida morta no seu berce na segunda semana de vida, decidiron instalarse en Ferreira. Alí levantaron unha casa de dúas plantas, coa cociña grande daqueles tempos, pegada á corte, e dous cuartos máis para acubillar á xente miúda, ademais dun faiado fermoso onde gardaren mazas e millo e soños dos que escorregan polas fendas de madeira. Despois, Chicho tiraría coa corte e construiría a taberna, onde cada noite apertaba o fol da súa gaita grileira, e onde tamén Rosa acrecentaba, contra vento e marea, as súas industrias de vendedora de pezas do enxoval.

LITERATURA GALEGA

2008-05-21T10:05:00.002+02:00

- Fin de Siglo en Palestina de Miguel Anxo Murado (Lugo 1965).

En 1998, el escritor Miguel Anxo Murado fue a Palestina enviado por las Naciones Unidas. Permanecería allí cinco años en los que vivió toda clase de situaciones dramáticas y cómicas: desde representar a Palestina en una feria internacional de turismo e presenciar atentados y bombardeos pasando por ser el portavoz oficial durante la visita del Papa. Fin de siglo en Palestina es el relato autobiográfico de aquella experiencia personal en la paz y en la guerra, un relato auténtico, tierno, en parte trágico y e incluso a veces humorístico de la vida en un país lleno de color y violencia.

LIBRO DO MES DE MAIO: Viaxe ao centro da terra.

2008-05-19T17:22:00.008+02:00

Novela de Jules Verne, publicada en 1864.

O profesor e xeólogo Otto Liddenbrock viaxa ao centro da Terra comezando en Islandia guiado por un pergamiño do século XII, do sabio islandés Arne Saknussem. Acompáñano o seu sobriño Axel e o guía nativo Hans. Os tres entran por un volcán cara ao interior da Terra, onde sufrirán unha serie de peripecias e descubrirán un asombroso mundo mezosoico enterrado nas profundidades.

BOOK REVIEW: STORIES OF COURAGE (CLAIRE SWAIN)

2008-05-08T15:36:00.004+02:00

STORIES OF COURAGE is a book which gathers a series of stories that talk about people who achieved great feats demanding great effort and courage.

Each chapter tells the story of a person. Every one of them is intense and amusing. Reading this book has been a brief but interesting experience.

Immersed in the book, I have been aware of the difficulties which all these people have been through: suffering, pain, despair... This helps me to understand how strength and courage can make a depressed, unfortunate person strong enough to carry on.

The questions that came up while I was reading STORIES OF COURAGE were: Would I be able to be so brave? Would I have put up with tortures and taken such difficult and important decisions for a human being as these people did?

The book gave me the answer: They were just normal people who were strong and firm in their decisions.

So, to sum up, I not only liked the book, but also it was easy reading and, above all, amusing and amazing.

IRIS DARRIBA QUESADA, 2º Bach. B

Ruta Rosalía

2008-05-06T08:56:00.002+02:00

Un desafortunado imprevisto impediunos redactar isto con anterioridade.
O pasado mércores día 16, o club de lectura organizou a súa primeira saída. Escollemos a figura de Rosalía de Castro coma protagonista desta actividade.
Á excursión asistiron todos os membros do Club de Lectura agás Helena, que estaba triunfando na Olimpíada de Bioloxía, Jorge por motivos académicos (cousa de 2º de Bacharelato), e outros.Saímos do instituto as 9:30 da mañá e fomos primeiro a Santiago, onde visitamos a Catedral e logo o panteón de Galegos Ilustres, alí limos uns poemas de Rosalía diante da súa tumba e vimos o sepulcro de Castelao. A continuación paseamos pola alameda e voltamos ao bus. Seguimos o traxecto ata Ortoño, alí a Igrexa aínda conservaba a beleza coa que Rosalía se inspirara na súa infancia. Cerca estaba Bastabales, coa torre das campás que a poeta escoitaba dende Ortoño e que logo inmortalizou no súa famosa composición de campás de Bastavales.
En Padrón xantamos e gozamos duns momentos de relax e ledicia. Continuamos a traxectoria por un dos pazos que observamos dende lonxe. Finalmente chegamos a Casa da Matanza, onde morreu. Puidemos observar cadros, e diversas posesión que pertenceran a escritora. Xa fora, limos os poemas máis emotivos e Benigno, coa súa habitual torpeza, logrou sacar unha fotos de grupo. Antes de regresar ao instituto paramos no ceminterio de Adina, alí estivera enterrada.
Voltamos subir ao bus e xa regresamos sen ningunha pausa máis ao instituto.

Por: Pablo Carrera e Juan Carballo.

Día das Letras Galegas

2008-04-24T16:31:00.005+02:00

Este ano o "Día das Letras Galegas" está dedicado a Xose María Álvarez Blázquez.

John Boyne

2008-04-24T15:59:00.005+02:00

No mes de outubro a editorial Salamandra publicará "Bounty", última novela de John Boyne autor tamén de "O neno do pixama a raias".

Nela revisa o lendario motín náutico da Bounty, intercambiando os papeis do heroe e o vilán.
Ata agora, nas distintas versións que se levaron ao cine, ao capitan William Bligh tívoselle por un tirano sanguinario, mentres que ao oficial Fletcher Christian tívoselle por un valente que se lle opuxo e que, ademais, encabezou a rebelión a bordo da Bounty o 28 de Abril, no Pacífico.

Juan Gelman

2008-04-24T15:03:00.007+02:00

Premio Cervantes 2007.

Naceu en Bos Aires o 3 de maio de 1930.

Poeta e xornalista arxentino foi un dos fundadores do grupo de poetas "O pan duro" integrado por xoves militantes comunistas que propoñían unha poesía comprometida e popular.
É considerado por moitos como un dous máis grandes poetas contemporáneos, cunha linguaxe transcendente, xa sexa a través do "realismo crítico" ou do intimismo.

A ditadura arxentina impúxolle en 1976 o exilio.

Recibiu o 23 de Abril do 2008 o Premio Cervantes en Alcala de Henares coa lectura do seu discurso: "Pero aí está a poesía: de pe contra a morte"

Algunhas publicacións:
"Violín y otras cuestiones" 1956
"El juego en que andamos" 1959.
"Velorio del solo" 1961.
"Valer la pena" 2001.
"País que fue será" 2004
"Mundar" 2007

CARTA ABIERTA A MI NIETO (fragmento)
Me resulta muy extraño hablarte de mis hijos como tus padres que no fueron. No sé si sos varón o mujer. Sé que naciste...
Ahora tenés casi la edad de tus padres cuando los mataron y pronto serás mayor que ellos. Ellos se quedaron en los 20 años para siempre. Soñaban mucho con vos y con un mundo más habitable para vos. Me gustaría hablarte de ellos y que me hables de vos. Para reconocer en vos a mi hijo y para que reconozcas en mí lo que de tu padre tengo: los dos somos huérfanos de él. Para reparar de algún modo ese corte brutal o silencio que en la carne de la familia perpetró la dictadura militar. Para darte tu historia, no para apartarte de lo que no te quieras apartar. Ya sos grande, dije.

Día do libro

2008-04-24T14:46:00.005+02:00

23 de Abril.
Conmemórase "O Día Internacional do Libro" coincidindo cunha campaña da Consellería de Cultura co lema "Máis libros, máis libres" e máis coa celebración do "I Día do Científico Galego", adicado nesta primeira edición á memoria do matemático Enrique Vidal Abascal.

A campaña "Máis libros, máis libres" comezou cun fondo de 1,1 millóns de euros, coa idea de sumar lectores e ampliar as plataformas de transmisión.

Tambien se conmemora o 392 aniversario da morte de William Shakespeare e de Miguel de Cervantes.

Tedes moita información en: prazadasletras.org

Ollos de auga. Encontro con Domingo Villar

2008-04-06T20:18:00.002+02:00

Iniciamos este mes dos libros coa visita de Domingo Villar, autor de Ollos de auga, a novela que foi libro do mes no noso concurso do primeiro trimestre. Domingo é un moi bo comunicador ó que escoitamos con agrado. Contounos o proceso vital que o levou a escribir esta novela e, con moita modestia e humildade, falounos do éxito da obra, traducida a varios idiomas. Deixou para o turno de preguntas o falar da obra mesma, cousa que o alumnado agradeceu, pois así foinos desvelando, a golpe de resposta, aspectos da trama, dos personaxes, da paisaxe, etc., que a todos nos chamaran a atención: a tristura de Leo Caldas, a relación coa súa ex muller, a visión que se ten dos galegos dende fora, os lugares de Vigo ou do Morrazo, os métodos do asasino... Contounos algo do que vai ser o próximo caso de Leo Caldas, que, en palabras do autor, sairá cando estea para saír. Todos os que lemos este libro estámoslle agradecidos a Domingo por esta xornada que abre dun xeito espectacular as actividades deste mes dos libros. Ademáis tivo que botar algún tempo de máis ante a avalancha de libros que tivo que asinar, sendo xeneroso tamén neste aspecto, pois non so asinou, senón que escribiu unhas mensaxes personalizadas en cada un dos libros.

A biblioteca, o club de lectura e as compañeiras de galego Marisa e Carmen agradecemos de volta este día de festa para as nosas letras.

Rosalía de Castro

2008-03-25T09:00:00.002+01:00

Rosalía de Castro foi una romántica tardía, responsable entre outros do Rexurdimento literario galego. Moitas das súas obras escribiunas en castelán, pero o material en galego está considerado dos mellores na nosa lingua.
Estamos facendo unha recopilación dos seus poemas e cremos que Negra Sombra é un dos máis característicos dela, e que inspirou coas súas palabras a moitos outros autores. Estos versos son especialmente bellos, e agardamos que vos guste.

Cando penso que te fuches,
negra sombra que me asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.
Cando maxino que es ida,
no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.
Si cantan, es ti que cantas,
si choran, es ti que choras,
i es o marmurio do río
i es a noite i es a aurora.
En todo estás e ti es todo,
pra min i en min mesma moras,
nin me abandonarás nunca,
sombra que sempre me asombras.

Por: Juan Carballo e Pablo Carrera

Informe para comprender mellor "O neno do pixama a raias"

2008-03-15T20:31:00.002+01:00

Este informe utilizámolo para facilitar a comprensión do libro do mes "O neno do pixama a raias". Tamén se proxectou, asociado a este, un power point da páxina http://luisvia.org sobre os campos de concentración.

CHESIL BEACH

2008-03-02T15:22:00.002+01:00

Ian McEwan
(Autor tamén de Expiación)
Narra paso a paso a noite de vodas de Edward e Florence e o seu desenlace en 1962, nunha Inglaterra culta, timorata e provinciana, cohibida pola Segunda Guerra Mundial e as súas secuelas.
É unha alegación contra a opresión dunha sociedade que todo quéreo controlar e onde os factores morais, económicos e de clase invaden o territorio da intimidade.
O país. Babelia. 01.03.08

O MESTRE DA INOCENCIA

2008-03-02T15:02:00.006+01:00

Tracy Chevalier (autora de A moza da perla).
Ficción e realidade inspirada no poeta, pintor e místico inglés William Blake (1757-1827). Os seus protagonistas son tres adolescentes fascinados polo excéntrico artista. Acción e drama envolvida nunha recreación do Londres da época.
O país. 02.03.08

LISTADO DE DVD´S do Club de Lectura

2008-02-28T14:12:00.002+01:00

Para ver películas sobre libros, pinchar aquí .

Firmin de Sam Savage

2008-02-28T13:30:00.007+01:00

Nacido no soto dunha librería no Boston dos anos 60, Firmin aprende a ler devorando as páxinas dun libro. Pero unha rata culta é unha rata solitaria. Marxinada pola súa familia, busca a amizade do seu heroe, o libreiro, e dun escritor fracasado. A medida que Firmin perfecciona unha fame insaciable polos libros, a súa emoción e os seus medos vólvense humanos.

"Mi devoción, al principio, era tosca, orgiástica, descentrada, cochina -me daba igual emprenderla a mordiscos con Faulkner que con Flaubert-, pero pronto empecé a percibir sutiles diferencias. Me di cuenta, al principio, de que cada libro poseía un sabor distinto -dulce, amargo, agrio, agridulce, rancio, salado, ácido-, y según fue pasando el tiempo y mis sentidos ganaban en agudeza, llegué a captar el sabor de cada página, de cada frase y, finalmente, de cada palabra: todas traían consigo una ordenación de imágenes, represntaciones mentales de cosas que yo desconocia por completo, dad mi limitada experiencia del llamado mundo real: rascacielos, puertos, caballos, caníbales, un árbol florecido, una cama sin hacer, una mujer ahogada, un muchacho volador, una cabeza cortada, siervos de la gleba que levantan la cabeza al oir el aullido de un idiota, el silbido de un tren, un río, una balsa, el sol entrando al sesgo en un bosque de abedules, la mano que acaricia un muslo desnudo, una choza en la jungla, un monje que se muere."

Peliculas sobre libros

2008-02-21T15:54:00.018+01:00

FAHRENHEIT 451.
Ano de producción: 1966.
Duración: 98 minutos.
Dirixida por FranÇois Truffaut.
Baseada na novela de Ray Bradbury.

Ray Bradbury é autor tamen de "Cronicas marcianas", "As douradas manzás do sol", "O viño do estio" e "Remedio para melancólicos".

Interpretada por Julie Christie, Oskar Werner, Cyril Cusak, Antón Diffring, Jeremy Spenser e Alex Scott.

Fahrenheit 451 (233º centigrados) é a temperatura a que arde o papel dos libros. Inspirou o documental de Michael Moore do mesmo nome.

Julie Christie enfróntase ao reto de interpretar dous papeis: o de Linda, a hedonista e conformista esposa de Oskar Werner, e a Clarissa, o seu rebelde amante e coleccionista de libros.
Montag (Oskar Werner), un disciplinado bombeiro encargado de queimar os libros prohibidos polo goberno, coñece a unha revolucionaria mestra que se atreve a ler. De súpeto atópase transformado nun fugitivo, obrigado a escoller non só entre dúas mulleres, senón entre a súa seguridade persoal e a súa liberdade intelectual.

Preparamos a visita de Fran Alonso

2008-02-19T09:37:00.015+01:00

O pasado xoves 7 de Febreiro, os que puidemos do club de lectura celebramos unha sesión preparatoria da visita de Fran Alonso do día 14 para falarnos da súa obra "Cartas de Amor". Participou tamén neste coloquio como invitada a Vicedirectora e profesora de galego Marisa Andrade.

Comezamos falando do estilo das cartas, do estrano que resulta que estean escritas por un home pero todas as protagonistas sexan mulleres. Abordamos temas como a emigración, o racismo... e principalmente da situación das mulleres, sobre todo cando non disfrutan de independencia económica que lles permita non ter que soportar situacións de inxustiza ou de maltrato físico ou psíquico. Quedamos de trasladarlle ao escritor algunhas preguntas sobre como abordou estes temas.

Entrevista a Iris Darriba

2008-02-19T09:14:00.008+01:00

Iris Darriba é a autora dunha curtametraxe de animación a plastilina acompañada pola música do Señor dos Anéis. Iris, alumna do Ies Alexandre Boveda, xa comenzara fai anos a colaborar en concursos de ilustración que organizaba a biblioteca do instituto. O seu talento evidente, veuse agora ben recoñecido no Teatro Rosalía de Castro da cidade da Coruña. Moitos alumnos galegos puideron disfrutar xa desta proxección didáctica.

- ¿Cando a veremos nós?
- Pois é algo difícil por que a obra eu non a teño. Teño os fotogramas sen montar.
- ¿Recordas cando empezaches a interesarte por este tipo de actividades?
- Foi en 4º da ESO por un traballo que tiven que facer cun amigo. Había que facelo por escrito ou por vídeo, decidín encangarme de facer unha pequena presentación. Curta e pequena.
- ¿É difícil entrar neste mundo?
- Eu aínda non entrei! –risas- pero bueno, sí.
- ¿Consideras as actividades que organiza a biblioteca axudáronte en algo?

- Si, por que estar con xente creativa axuda a facer cousas.
- Na entrevista de Faro mencionan “e cunha enerxía e madurez quizáis un pouco sorprendente nunha alumna de segundo de bacharelato.... ” crees que a xente da túa idade é desinteresada ou pouco creativa?
- Iso depende de cada persoa, pero polo xeral a xente da nosa idade pasa olímpicamente de todo- máis risas.
- ¿Estás ti no grupo dos creativos?
- Si- xesto divertido.
- Foi sorte, casualidade ou destino merecido que che ofreceran este traballo?
- Casualidade. Eu coñezo o mozo que tiña que facer este traballo, entón el como vira un traballo meu decidiu aceptarme. Propoñerme o curto.
- O Señor dos aneis, ¿e unha das novelas máis importantes do século XX, que sentes?
- Moi friki! –risas- o certo é que fíxeno como me deu a gana por que dixenme “Cómo é Gandalf?” Vai a cabalo branco, coa súa capa e demáis cousas… “Pois vou poñerlle o que me dea a gana” entón o vestín con un gorro hortera e un cabalo medio pirado… e dicir, fixen o meu propio Gandalf.
- Cando a Sinfónica acompañou a túa obra, ¿qué sentiches?
- Estaba sentada no palco e tiña toda a pantalla diante e a orquestra debaixo. Foi impresionante e estaba impaciente por que o puxeron ó final e estaba todo o rato “¡Ai Deus que non o van a proxectar!”. O final foi máxico ver o meu traballo exposto diante de centos de persoas e os nenos murmuraban “Buaaa… plastilina!”
- Finalmente, por insitencia de Beni, ¿seguirás colaborando coa biblioteca?
- Pois gustaríame moito seguir colaborando cando me vaia do instituto. Téñolle cariño, levo moito tempo, fun das primeiras colaboradoras.
- Moitas grazas Iris, xa tes dous admiradores.

Por Juan Carballo e Pablo Carrera.

X. L. MÉNDEZ FERRÍN.- PERCIVAL e outras historias.

2008-02-07T16:32:00.000+01:00

A cancela.

Todo o que vou escribir arastora pasóu porque il -O. Phea, obreiro- tivo que, ano tras ano, perante dazaoito, facer o mesmo camiño, pola mesma estrada, e dacabalo da mesma bicicleta. Se il non fora obreiro e non vivira no arrabaldo gris, a carón da estrada -de piche- non tería que ter percorrido endexamáis o anaco de estrada que está limitado pola porta da súa casa e pola porta da súa fabrica. Por isto de tanto ir á fábrica e de tanto vir -sempre o mesmo alcipreste, coma un coitelo- pasoulle todo o que lle pasóu. Foi asín:

O. Phea penduróu do cadro da bicicleta a pota co xantar, ben envolta en papés de xornal. Miróu pra os zocos mollados e pra o ceo azul, sorríu e pensóu:

- Qué sorte teño! Hoxe non chove, que onte púxenme coma un pito...

Despois xa ía a pedalear de vagariño -que é como andan os traballadores en bicicleta- pola estrada asfaltada. E, súpeto, o alcipreste da dereita. Il chasqueóu a língoa e coidóu pra sí que era unha vergonza que os alciprestes non se puxeran de ves en cando ao revés, por variar. Seguíu a andar e chegóu a fábrica, como chega sempre, despóis da casiña arruinada, do aserradeiro, do xardín raquítico...

Outro día calquera O. Phea voltóu a montar na bicicleta. Ia de mal humor, rifara coa muller. Xa meiado o camiño dixo:

- ¡Que noxo!

Dixo isto porque, ao dar precisamente aquela volta, tiña que atopar o muro baixo que, anos atrás, estaba espido e que, agora, comenzaba a estar espido outra vez, coa morte do gran pé de edra -de aquil pé que non deixara que o sol lambese as pedras do muro perante oito veraos-. Precisamente agora..., ao dar volta, tiña que atopa-lo muro baixo de sempre. Pero ... -O. Phea freóu e puxo a chanca esquerda no piche- alí non estaba xa o muro.

- ¡Pero se aínda estaba onte...!

É o mesmo, hoxe non estaba alí o muro. Estaba, si, onte, pero hoxe non estaba alí o muro. E, no seu sitio, habia unha estradiña estreita, de area branca, firme e calcada; polas beiras, o grande aucalito repetía cen veces a imaxe da súa especie.

-¿Aónde irá a estradiña? ¿Quén a faría?

Pola noite O. Phea escribiulle ao seu fillo unha carta. Xa lle tiña escrito moitas, pero debéranse perder todas porque il -o fillo de O. Phea- non contestara a ningunha. Decía asín a carta:

"Querido fillo:
Hoxe fun ao traballo e non atopéi a muradella da edra. Non sei como agora hai alí unha estradiña moi feita e moi xeitosa. Cando ti eras pequeno gostábache moito xogar na estrada, i eu non che deixaba, polo dos coches. Por iso lembreime de que se ti foras pequeno i estiveras eiquí, eu habíate levar pra que xogaras na...".

O. Phea rachóu o papel. A súa muller berráralle dende a cama:

- Vente deitar..., ¿oes? ¡Estas a gastar un mundo de lús pra nada!

Foron tres días que o obreiro paróu a bicicleta dediante da estradiña, e foron tres os días que o obreiro pasóu a coidar aónde iría a estradiña de area que por diante morría en dúas paralelas de eucalitos, e por trás... ¿Onde morría por trás? Decidíu sabelo ao carto día. O. Phea torcéu decididamente, e pedaleóu polo medio das fías de aucalitos. Istes eran outos, cada vez máis outos e a lús era por vegadas menos. O obreiro pedaleaba arelante, con forza, tiña que sabe-lo fin..., o fin da estradiña. E, a un relanzo, abríuse o fin: unha cancela. Si -O Phea freóu súpeto- non era máis nada. Unha cancela vella e podre. As madeiras cruzabanse sen s

Séchu Sende

2008-02-07T15:56:00.001+01:00

Xosé Luis Gonzaléz Sende naceu en Padrón en 1972.

2003 premio Blanco Amor de novela con "Orixe".
2007 publica o libro de relatos "Made in Galiza"

Made in Galiza é un libro de historias orixinais como cada unha das persoas e dos pobos que coñecemos ou soñamos: únicos

MADE IN GALIZA. Sénchu Sende

2008-02-07T15:19:00.000+01:00

O CABALO E A NÉBOA

O cabalo era gris e agardaba por min. Cando cheguei ao río, atrás viña a morte cun xersei arco da vella e un machete na man. Tres libélulas negras volvéronse azuis, eu subín ao cabalo manso como a néboa e entramos no río para cruzar a corrente. O cabalo mollado brillaba como un ferro e a morte na ribeira miroume con ira. Exclamou o meu nome coa estridencia dun porco e eu avancei devagar de cara á liberdade. Vin tres mulleres chorar na beira de enfronte, e entre elas estaba a muller que eu amo. O noso amor é máis forte que o amor dos soños. Choraba o meu nome vestida de azul, alongando as mans como ao deitarnos xuntos, e arrincábase o pelo como se estivese louca. Eu lembrei a lenda do cabalo de néboa e o cabalo fitoume por un ollo de sangue; a súa pel prateada transformouse en brétema, pola metade fendeu e disipouse no río no brumeiral na néboa no val da morte. Atoparon o meu corpo aboiando ao pé do arco iris.

2008-01-28T17:00:00.000+01:00

Fran Alonso naceu en Vigo no ano 1963.

É escritor, filólogo, xornalista e editor.

Foi colaborador do Diario 16 de Galicia e La Voz de Galicia.

Actualmente colabora no semanario A Nosa Terra e no suplemento Luces do diario El País.

Ten colgado na rede o blog Cabrafanada.

Ten premios:

- Blanco Amor de Novela.

- Losada Diéguez á mellor obra literaria de 1998

- Rañolas de Literatura Infantil e Xuvenil ao mellor libro do ano.

- A distinción White Ravens da Biblioteca Internacional de Múnic.

Como narrador publicou:

- Tráiler (1991).

- Cemiterio de elefantes (1994, 2007).

- Silencio (1995).

- Territorio ocupado (1998).

- O brillo dos elefantes (1999).

- Males de cabeza (2001).

- Cartas de amor, (2006).

- A vida secreta de María Mariño (2007).

- A lúa no probador (1992).

Como poeta:

- Persianas, pedramol e outros nervios (1992).

- Tortillas para os obreiros (1996).

- Cidades (1997).

- Subversións (2001).

- Balada solitaria (2004).

- Poetízate (2006).

E autor do álbum ilustrado A casa da duna (2002).

Información extraida da páxina www.xerais.es.

Soy leyenda, do libro á película

2008-01-24T16:10:00.000+01:00

Hoxe decidiuse na reunión que fixemos no recreo ir ao cine a ver películas basadas en libros, por iso eu vou facer un comentario sobre o libro e a película "Soy Leyenda".
Que dicir que o libro esta moi ben, e conta unha historia do último home da terra, un traballador normal, último supervivinte dunha pandemia que trasformou á xente en vampiros. O protagonista Robert Neville, sufre acoso dos vampiros e busca nas bibliotecas como acabar coa plaga, ademais reflexa moi bem o que sinte unha persoa que esta completamente soa sen ninguén , a sua soidade desesperación e esperanza.
A película prometía moito, e os trailers deixaban entrever unha gran adaptacion, pero...
Presuposto extratosférico e Will Smith de protagonista, que podía fallar? Pois si, a pesar de basarse nun libro o argumento foi ridiculamente estúpido. Pasaba que cambiaran a cidade, que o prota non fose branco e bo, que tivese un can, pero a película peca pola sua falta de profundización no persoaxe central, que ademais era cientifico importante e controlaba de virus e un final coma sempre deses onde EEUU salva o mundo, o libro acaba como debe acabar, na película salva á humanidade. Como en todas as superproduccións americanas: presuposto de vértigo, actor protagonista coñecido e argumento chorra.
Agardo que as películas que vexamos sexan millores, porque os medios pra facer boas adaptacións téñenos.

E con isto dou por rematado este artigo, que agardo non desagrade ós que o lean.

Escrito por Pablo.

Iris presenta obra no teatro Rosalía de A Coruña

2008-01-18T11:37:00.000+01:00

A nosa alumna Iris Darriba Quesada, de 2º de bacharelato, integrante do club de lectura, outra activista da biblioteca dende que apareceu por aquí en primeiro de ESO, colaboradora desinteresada, gañadora do concurso de biblioteca "A ilustración do ano", vai ver recompensado un dos seus traballos: un corto de animación a plastilina.

O próximo sábado 19, ás 12.00, o teatro Rosalía de A Coruña abre as súas portas para un concerto didáctico da Orquesta Sinfónica Galega, que interpretará a banda sonora de "O Señor dos Aneis" con xogo de luces e imaxes. As imaxes proxectadas son 5 pasaxes da obra. Unha destas pasaxes é o corto de animación feito con plastilina por Iris.

Noraboa Iris. De aquí ós Oscar.

CARTAS DE AMOR

2008-01-17T00:15:00.000+01:00

O noso próximo punto de encontro vai ser o libro "Cartas de amor", do escritor vigués Fran Alonso.
Non son cartas de amor convencionais.
O amor ou o desamor son as desculpas que nos permiten coñecer as dramáticas circunstancias que rodean ás mulleres que as escriben.
Os verdadeiros protagonistas das cartas son a pobreza, a guerra, a inmigración, o franquismo, a violencia, a prostitución, a presión social, a integración...

Esperamos ter axiña unha xuntanza con el para falar deste fermoso libro cheo de experiencias humanas e de amor á vida.

Beni dijo...

2008-01-08T13:39:00.000+01:00

Moitas grazas, Sole, por recomendar este fermoso libro cheo de ensinanzas para o presente.

El Niño con el pijama de rayas

2007-12-18T18:10:00.000+01:00

La más abominable realidad desde la inocente visión de un niño de tan solo nueve años es lo que nos muestra esta obra.

Sencilla, conmovedora y con un final sorprendente son los rasgos que hacen de esta novela algo simplemente EXTRAORDINARIO.

Sesión do Club de Lectura

2007-12-17T17:35:00.000+01:00

O xoves 13 reunímonos para falar do "Nome da Rosa" de Umberto Eco. Foi o noso primeiro coloquio longo.
Estabamos case todos: Benigno, Iris, Helena, Jorge, Juanma, Laura, Juan e Teresa. Faltaban algúns por compromisos ineludibles.
E foi un gustazo.

Falamos do divino e do humano:
- Das referencias na novela a Aristóteles e a Santo Tomás, que nos levaron incluso a falar de Platón e doutros filósofos. A Poética de Aristóteles, levounos ata Horacio e dende aquí, cunha filigrana saltamos ata a Eneida de Virxilio.
- Das diferenzas habidas entre franciscanos, espiritualistas e benedictinos.
- Da presencia (oculta) de Sherlock Holmes e James Bond en toda a novela.
- Das descripcións dos rasgos dos personaxes, das paisaxes e do mosteiro (alguén chegou a comentar que incluso parecía cheirar a humidade).
- Das posibles lecturas para estes Nadais: neno do pixama a raias, cartas de amor de Fran Alonso, Tolkien, Auster, Delibes, Saramago, ...
E sobre todo quedamos en reunirnos un xoves ao mes, polo menos, para seguir falando do divino e do humano.

Mosteiro de Melk

2007-12-16T16:55:00.000+01:00

Melk foi residencia dos Babenberg. Alí construíron estes un castelo no século IX, para defender a fronteira da rexión con Hungría. Ao trasladar os Babenberg a súa residencia, Melk perdeu a súa importancia estratéxica, e así en 1089, o margrave Leopoldo II cedeu o edificio aos monxes benedictinos para fundar alí un mosteiro.

Primeiro día. TERCIA

2007-12-16T16:31:00.000+01:00

De modo que as ideas, que antes utilizara para imaxinar un cabalo que aínda non vira, eran puros signos, como eran signos da idea de cabalo as pegadas sobre a neve: cando non posuímos as cousas, usamos signos e signos de signos.

Primeiro día. PRIMA

2007-12-16T16:22:00.000+01:00

Porque a arquitectura é a arte que máis se esforza por reproducir no seu ritmo a orde do universo, que os antigos chamaban "Kosmos", é dicir, adorno, pois é como un gran animal no que resplandece a perfección e proporción de todos os seus membros.

Primeiro día. PRIMA

2007-12-16T16:09:00.000+01:00

... en cada ángulo, a forma cuadrangular procreaba un torreón heptagonal, cinco de cuxos lados asomaban cara a fóra; ou sexa que catro dos oito lados do octágono maior procreaban catro heptágonos menores, que cara a fóra se manifestaban como pentágonos. Evidente, e admirable, harmonía de tantos números sacros, cada un revestido dun sutilísimo sentido espiritual. Oito é o número da perfección de todo tetrágono; catro, o número dos evanxeos; cinco, o número das partes do mundo; sete, o número dos dons do Espírito Santo.

Guillermo de Baskerville

2007-12-09T11:27:00.000+01:00

Guillermo de Baskerville é un monxe franciscano que viviu no século XIV. Cun pasado como inquisidor, encárgaselle a misión de viaxar a unha afastada abadía benedictina, para organizar unha reunión entre os delegados do Papa e o emperador, na que se discutiría sobre a suposta herexía dunha rama dos franciscanos: os espirituais.

O abade encárgalle investigar a estraña morte dun monxe ocorrida no interior do recinto para así evitar o fracaso da reunión.

Guillermo de Baskerville chega á abadía en compañía dun novicio, Adso de Melk, quen é o narrador do libro e conta desde a súa perspectiva as vivencias ocorridas na abadía.

Frases entresacadas

2007-12-09T11:12:00.000+01:00

- "Foxe, Adso, dos profetas e dos que están dispostos a morrer pola verdade, porque adoitan provocar tamén a morte de moitos outros, a miúdo antes que a propia, e ás veces en lugar da propia."

- "A risa é a debilidade, a corrupción, a insipidez da nosa carne."

- "...a beleza do cosmos non procede só da unidade da variedade, senón tamén da variedade na unidade."

- "...a ciencia non consiste só en saber o que debe ou pode facerse, senón tamén en saber o que podería facerse aínda que quizá non debese facerse."

- "... facedes, e sabedes por que facedes; pero non sabedes por que sabedes que sabedes o que facedes"

- "Que pacifica sería a vida sen amor. Adso. Que segura. Que tranquila. E que insulsa".

A canción de Salvatore

2007-12-09T10:25:00.000+01:00

Salvatore, o jorobado, no momento de ser queimado, interpreta unha nana. En italiano o seu nome é “Ninna nanna a sette e venti”. O fragmento cantado na película é:

Nana das sete e vinte,
o neno dórmese.
Nana das sete e vinte,
ao neno sáenlle os dentes,
e faise un intervalo
entre a tarde e a mañá.
Nana das oito e dúas,
o neno chora.
Nana de onte,
o neno non soporta o berce
e o berce non soporta ao neno,
e a vida non é a morte

Primeiras páxinas

2007-11-24T23:30:00.000+01:00

Son sorprendentes os personaxes que case se poden ver n'O nome da rosa... novicios curiosos, beneditinos dectetivescos, cabalos veloces e abades preocupados. As paredes de pedra parecen rezumar historia e o contexto non podería ser máis axeitado. Non podo escribir máis porque o tempo non me deixa.

"O banquete" non é o que parece

2007-11-17T21:28:00.000+01:00

- O libro para este trimestre será "O banquete", de Platón.

Pensamos que afogabamos. Pois non, "O banquete" non é o que parece. É unha clave básica para poder comprender de onde sacan os libros de texto e as enciclopedias tantos datos sobre a Idade Antiga. Contén múltiples aspectos sobre a vida nunha polis da Hélade: filosofía, costumes, relacións sociais, ocio, traballo, a sociedade, a relixión, mitos... innumerables datos -como xa dixen- que fan d' "O banquete" un libro rico en matices sobre unha parte importante da Historia. E sorprendentes semellanzas coa nosa cultura, como o mito da media laranxa, na que moitos aínda cren...

Aínda que sexa de Ciencias, sei apreciar o valor dun libro, e este, aínda que pareza complicado, non o é. Anímovos a todos a lelo e a poñerlle un pouco de empeño, porque un libro, sexa como sexa, é un libro.

CREPÚSCULO

2007-11-16T11:49:00.000+01:00

Ainda que sexas da clase de persoas ás que no