
Premio Cervantes 2007.
Naceu en Bos Aires o 3 de maio de 1930.
Poeta e xornalista arxentino foi un dos fundadores do grupo de poetas "O pan duro" integrado por xoves militantes comunistas que propoñían unha poesía comprometida e popular.
É considerado por moitos como un dous máis grandes poetas contemporáneos, cunha linguaxe transcendente, xa sexa a través do "realismo crítico" ou do intimismo.
A ditadura arxentina impúxolle en 1976 o exilio.
Recibiu o 23 de Abril do 2008 o Premio Cervantes en Alcala de Henares coa lectura do seu discurso: "Pero aí está a poesía: de pe contra a morte"
Algunhas publicacións:
"Violín y otras cuestiones" 1956
"El juego en que andamos" 1959.
"Velorio del solo" 1961.
"Valer la pena" 2001.
"País que fue será" 2004
"Mundar" 2007
CARTA ABIERTA A MI NIETO (fragmento)
Me resulta muy extraño hablarte de mis hijos como tus padres que no fueron. No sé si sos varón o mujer. Sé que naciste...
Ahora tenés casi la edad de tus padres cuando los mataron y pronto serás mayor que ellos. Ellos se quedaron en los 20 años para siempre. Soñaban mucho con vos y con un mundo más habitable para vos. Me gustaría hablarte de ellos y que me hables de vos. Para reconocer en vos a mi hijo y para que reconozcas en mí lo que de tu padre tengo: los dos somos huérfanos de él. Para reparar de algún modo ese corte brutal o silencio que en la carne de la familia perpetró la dictadura militar. Para darte tu historia, no para apartarte de lo que no te quieras apartar. Ya sos grande, dije.

