O xoves 13 reunímonos para falar do "Nome da Rosa" de Umberto Eco. Foi o noso primeiro coloquio longo.
Estabamos case todos: Benigno, Iris, Helena, Jorge, Juanma, Laura, Juan e Teresa. Faltaban algúns por compromisos ineludibles.
E foi un gustazo.
Falamos do divino e do humano:
- Das referencias na novela a Aristóteles e a Santo Tomás, que nos levaron incluso a falar de Platón e doutros filósofos. A Poética de Aristóteles, levounos ata Horacio e dende aquí, cunha filigrana saltamos ata a Eneida de Virxilio.
- Das diferenzas habidas entre franciscanos, espiritualistas e benedictinos.
- Da presencia (oculta) de Sherlock Holmes e James Bond en toda a novela.
- Das descripcións dos rasgos dos personaxes, das paisaxes e do mosteiro (alguén chegou a comentar que incluso parecía cheirar a humidade).
- Das posibles lecturas para estes Nadais: neno do pixama a raias, cartas de amor de Fran Alonso, Tolkien, Auster, Delibes, Saramago, ...
E sobre todo quedamos en reunirnos un xoves ao mes, polo menos, para seguir falando do divino e do humano.
Amosando publicacións coa etiqueta O nome da rosa b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta O nome da rosa b>. Amosar todas as publicacións
17/12/07
09/12/07
Guillermo de Baskerville
Guillermo de Baskerville é un monxe franciscano que viviu no século XIV. Cun pasado como inquisidor, encárgaselle a misión de viaxar a unha afastada abadía benedictina, para organizar unha reunión entre os delegados do Papa e o emperador, na que se discutiría sobre a suposta herexía dunha rama dos franciscanos: os espirituais.
O abade encárgalle investigar a estraña morte dun monxe ocorrida no interior do recinto para así evitar o fracaso da reunión.
Guillermo de Baskerville chega á abadía en compañía dun novicio, Adso de Melk, quen é o narrador do libro e conta desde a súa perspectiva as vivencias ocorridas na abadía.
24/11/07
Primeiras páxinas
Son sorprendentes os personaxes que case se poden ver n'O nome da rosa... novicios curiosos, beneditinos dectetivescos, cabalos veloces e abades preocupados. As paredes de pedra parecen rezumar historia e o contexto non podería ser máis axeitado. Non podo escribir máis porque o tempo non me deixa.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)
