Poesía social

Luns 19 de decembro.
Nesta última sesión do ano quixemos ler poesía social, tratando de lle mostrar ao alumnado que en todos os lugares e en todas as épocas sempre houbo xente que quixo mellorar o mundo. E que os temas obxecto desta poesía podían ir desde a loita contra a explotación dos traballadores ou a fame, o berro en contra da represión política e as ansias de liberdade, as proclamas en contra da guerra de Vietnam e o militarismo ou as voces que clamaban contra a enerxía nuclear. E que a poesía, para ler ou para escoitar en forma de canción, xoga o mesmo rol (mesmo insistimos en que moitos destes poemas foron musicados, o cal axudou á súa difusión, e outros naceron xa, na voz dos cantautores, como canción. Pero a finalidade é a mesma. E a que é boa poesía éo tamén en calquera dos dous formatos).

Gabriel Celaya, Blas de Otero e Celso Emilio eran o noso punto de partida nunha sesión de recitado e conversa. Axiña vimos que o termo “social” é moito máis amplo do que nos din os libros de texto. Derivamos ao recitado doutros autores, como Miguel Hernández, Benedetti e Neruda. Falamos da influencia nos cantautores e visionamos e escoitamos a Paco Ibáñez, Víctor Jara, Serrat, Manu Chao e Bob Dylan. Aí xurdiu tamén a figura de Woody Guthrie como precursor e comentamos a canción “This Land is your Land”. Rematamos escoitando a canción de The Clash “London Calling”, que exemplifica como os temas de contido social chegaron tamén á musica punk (curiosamente esta canción é o himno oficial dos Xogos Olímpicos de Londres, tema que nos ocupa no proxecto de centro).

Distribuímos tamén o noso seguinte libro, Lume de cobiza, de Miguel Anxo Fernández, autor co que estaremos no próximo trimestre.

Decidimos crear un foro social, dentro da aula virtual, para facilitar a comunicación entre os membros do club.

Aproveitamos para celebrar á nosa maneira a concesión do 3º Premio Nacional de Boas Prácticas: demos conta dunha caixa de bombóns e tivemos como invitadas a dúas exalumnas, Helena e Iris, cofundadoras do club e ás que lles agradecemos enormemente a súa presenza.

Poesía social

O próximo luns, 19 de decembro, teremos a seguinte sesión do club de maiores. Xuntarémonos ao redor dalgúns poemas de Blas de Otero, Gabriel Celaya e Celso Emilio Ferreiro. Lembramos que non están excluídos outros autores e que quen queira pode traer os seus poemas para ler in situ.

O can dos Baskerville

Nas semanas anteriores tivemos dúas sesións co grupo de primeiro ciclo, nada menos que 27. O que ía ser unha sesión tivo que prorrogarse para a semana seguinte, pois, sorprendentemente para seren o primeiro ano de algúns, houbo moitas intervencións e o tempo non chegou. Lembro que fostes varios os/as que quixestes escribir unha crónica das sesións, polo que aínda estamos esperando e non diremos aquí nada máis. Agardamos as vosas contribucións e déixovos unhas fotos.

Indignación

O día 7 tivemos a primeira sesión do curso. O libro foi Indignación, de Philip Roth. Gustou bastante a maioría. O debate foi intenso: a hipocrisía da sociedade, da que non se salva nin o protagonista; a crueldade da guerra; a discriminación; o racismo; a xustiza; o sexo e outros temas saíron na conversa. Non nos chegaron as dúas horas para expresar as posturas encontradas. Os bombóns calmaron os ánimos. Sorprendente o narrador, Marcus, un personaxe cheo de prexuízos que busca ser perfecto nun mundo que non acepta e que non o entende. Quen leva máis razón? A sociedade na que vive? El? Non podemos dicir máis, para non botar a perder a lectura aos que non a fixeron. A próxima lectura está por determinar.

Comezamos a ler

Xa estamos de volta.
O próximo 7 de novembro, luns, faremos a primeira sesión. A obra é Indignación, de Philip Roth.

Cos de primeiro ciclo a obra é O can dos Baskerville, de Arthur c. Doyle.

Exalumnos/as, estades invitados e contamos con vós.

O anel máxico

Podedes ver os momentos estelares no vídeo resumo. Tratei de que saisedes todos/as, pero é imposible subilo enteiro.

Indignádevos!

Unha sesión conxunta dos clubs de lectura. O libro de moda, Indignádevos! Curiosamente pasou un pouco sen pena nin gloria. Tratamos de dar unha visión xeral da historia de Europa dende o século XIX, para comprender mellor esa comparación que se fai entre a situación actual e a que viviu o autor despois da II Guerra Mundial. Opinións para todos os gustos e, sen entrar a valoralas, a maioría discordantes co fondo: están indignados co feito de que os adultos pensen que a xente nova non se indigna, de que se pense que non son quen de facer nada, de que se lles trate de facer vivir nun contexto que non é o deles. Moi críticos cunha obra que consideraron panfletaria. Quen dixo que a xente nova non é crítica? Pola outra banda, tamén houbo algunha voz minoritaria que concordaba coas teses do autor, facendo fincapé no “inimigo invisible” ao que nos enfrontamos, e que por iso os demais non son quen de velo.

Con Pessoa e Malzieu

Esta semana tivemos unha sesión especial, a da unificación. Os clubs de lectura de segundo de ESO e dos maiores tiveron unha sesión conxunta, á que acudiu cada grupo co seu libro: os de segundo con La mecánica del corazón, de Mathias Malzieu, e os demais con Poemas de Alberto Caeiro, de Fernando Pessoa. Sobre La mecánica... houbo discusión un tanto acalorada, pois a maioría mostrábase partidaria do libro e gostáralle moito, pero ao profe déuselle por levar a contraria, cousa que non adoita facer, e gostosamente (ou non tanto) aceptou as razóns da maioría. A opinión xeral, polo tanto, é que se trata dunha obra cun prantexamento orixinal e incluso gustou moito o final. A minoría insistía na non orixinalidade e nunha resolución un tanto estrana, pero imos deixalo aí.

Sobre Pessoa: cada vez sorpréndennos máis os nosos lectores coas súas análises. A verdade é que os profes non estabamos moi certos de que esta poesía "filosófica" (ou non-filosófica) fose a gustar. Pois si que gustou, aínda que os comentarios insistiron na redundancia no mesmo tema. Aproveitamos para falar do creacionismo, e entón apareceu Vicente Huidobro, e tamén doutros autores que consideramos que influíron en Pessoa, sobre todo Walt Whitman, do que lemos algúns poemas que sorprenderon a todos. Pero non imos agora a afondar máis na sesión, pois Iago, o noso cronista "oficial", e Vera quedaron de facer eles a crónica, aínda que supoñemos que haberá que esperar, pois mañán ímonos a París.

Tamén decidimos que nos gusta a unificación, así que para a póxima sesión leremos todos Indignádevos! de Stèphane Hessel, un libro que todos/as teñen gañas de ler, que vai moi acorde coas súas preocupacións e que ademais van traballar moitos grupos nas clases de historia.

Au revoir.

Marina en 1º de ESO

Esta semana remataron as sesións arredor de Marina, de Carlos Ruíz Zafón. O cuarto libro do club de lectura de primeiro da ESO, elixido por votación, democráticamente,que fomos comentando ao longo de varias sesións neste trimestre. A todos nos encantou e disfrutamos moito coa súa lectura. Iago Alcántara resume así o argumento:

“É un libro intrigante e moi interesante. Narra a historia de Óscar Drai, un mozo interno nun colexio en Barcelona, e a súa amiga Marina. A estes dous personaxes asígnaselles unha incrible aventura desde o mesmo momento en que visitan o cimiterio de Sarriá e descobren alí a unha dama con roupaxes negros velando unha tumba sen maís inscripcións ca unha mariposa negra. Dende entón, aos rapaces sucéndenlle cousas extrañas e sobrenaturais relacionadas coa vida dun enigmático personaxe chamado Mijail Kolvenic. E todo sucede na Barcelona de 1980”. O próximo e derradeiro libro deste curso será Dez negriños, de Agatha Christie. Imos convertirnos en detectives e trataremos de averiguar, antes de chegar ao final, quen foi o asasino!! Pilar Ferrín

Visita de Carlos Negro ao Alexandre Bóveda

Como moitos de vós saberedes, o pasado día 25 de Febreiro viunos visitar Carlos Negro, autor de Makinaria, o último libro co que o clube de lectura estivo a traballar.
O tema central deste libro xira entorno á mocidade, esa mocidade conflitiva, que cos seus bugas queiman goma cada noite no polígono, e que poñen en xaque a súa vida pola busca de adrenalina, pensando no presente, pasando do futuro, e deixando cunha gran angustia todos os días as súas familias, pensando; “Andará ou non andará ben?”.
De entrada, Carlos comezou por advirtirnos do seu propósito nese día; Non viña falar do libro, senón que viña a interpretar o libro.
Tendo agora como referencia o obxetivo que o autor tiña nesta visita, éste mostrounos seis cocheciños de xoguete dos que saía unha musiquiña estridente e repetitiva. Segundo o propietario, isto era a representación gráfica de Makinaria.
A continuación, recitou unha serie de poemas do libro, nos que puña especial énfase e expresividade en cada verso, e tecía cada palabra coma quen sopra no vidro, do que finalmente resulta unha copa, facendo dos poemas cancións sentidas, vividas.
Quero facer referencia a un poema do libro en especial: Sound play session, onde o autor nos involucrou na lectura do poema cos versos “Flipe total, salvaxe e animal” e “Domingo pola tarde, aceleración”, que repetíamos nos instantes onde el no-lo indicaba.
Fago un inciso para mencionar o acto simbólico que o autor realizou nese día, ao dispor case noventa coches de xoguete enriba da mesa dende onde falaba, nos que se representaban o número de mortes de adolescentes en accidentes de tráfico en Galicia por ano.
Entre poema e poema, foinos falando acerca de diferentes aspectos referentes á poesía, dos que escollín os fragmentos máis significativos:

- “O escritor ten que poder imaxinar o que sexa”.
- “A poesía que sintes como túa é aquela que máis nos gusta e que nos dí algo, que sentimos como nosa”.
- “Unha das calidades fundamentais dun bo escritor de literatura é a capacidade de poñerse no lugar de outro, xa que isto require moito traballo e dedicación”.
- “Escoitar as poesías interpretadas por alguén aporta lle toda esa maxia que perde o poema ao ser lida de seu”.

Chegando ao final desta visita, Carlos narrounos un conto infantil titulado Frederick, onde ensina ao lector unha sabia lección; non só é valioso todo aquelo que é tanxible, senón que a veces, o abstracto, o pertencente o mundo dos pensamentos, pode chegar a ser unha reliquia comparado co demáis, e é por iso polo que nunca hai que infravaloralo.
Para rematar, o autor deunos a cada un de nós unha caixiña de plástico redondeada que contiña, ademáis dun sugus (que todos agradecimos enardecidamente), un verso dun poema escrito nun anaco de papel, de diferentes autores, e cada un diferente do anterior. Os seguintes son algúns exemplos dos versos que a mín persoalmente máis me gustaron:

- “Somos dúas coordinadas copulativas”.
- “Sexamos sempre xuntos liñas paralelas”.
- “O meu sexo sen o teu sexo non é ningunha revolución”.
- “Quen me dera ser gato para vivirte sete veces”.

E para rematar, o meu favorito (e o da mayoría dos alí presentes):

- “Eu meu amor ainda o levo con el na costura das bragas”.

Yago Rodríguez Barril
1ºbachB