Visita de Carlos Negro ao Alexandre Bóveda

Como moitos de vós saberedes, o pasado día 25 de Febreiro viunos visitar Carlos Negro, autor de Makinaria, o último libro co que o clube de lectura estivo a traballar.
O tema central deste libro xira entorno á mocidade, esa mocidade conflitiva, que cos seus bugas queiman goma cada noite no polígono, e que poñen en xaque a súa vida pola busca de adrenalina, pensando no presente, pasando do futuro, e deixando cunha gran angustia todos os días as súas familias, pensando; “Andará ou non andará ben?”.
De entrada, Carlos comezou por advirtirnos do seu propósito nese día; Non viña falar do libro, senón que viña a interpretar o libro.
Tendo agora como referencia o obxetivo que o autor tiña nesta visita, éste mostrounos seis cocheciños de xoguete dos que saía unha musiquiña estridente e repetitiva. Segundo o propietario, isto era a representación gráfica de Makinaria.
A continuación, recitou unha serie de poemas do libro, nos que puña especial énfase e expresividade en cada verso, e tecía cada palabra coma quen sopra no vidro, do que finalmente resulta unha copa, facendo dos poemas cancións sentidas, vividas.
Quero facer referencia a un poema do libro en especial: Sound play session, onde o autor nos involucrou na lectura do poema cos versos “Flipe total, salvaxe e animal” e “Domingo pola tarde, aceleración”, que repetíamos nos instantes onde el no-lo indicaba.
Fago un inciso para mencionar o acto simbólico que o autor realizou nese día, ao dispor case noventa coches de xoguete enriba da mesa dende onde falaba, nos que se representaban o número de mortes de adolescentes en accidentes de tráfico en Galicia por ano.
Entre poema e poema, foinos falando acerca de diferentes aspectos referentes á poesía, dos que escollín os fragmentos máis significativos:

- “O escritor ten que poder imaxinar o que sexa”.
- “A poesía que sintes como túa é aquela que máis nos gusta e que nos dí algo, que sentimos como nosa”.
- “Unha das calidades fundamentais dun bo escritor de literatura é a capacidade de poñerse no lugar de outro, xa que isto require moito traballo e dedicación”.
- “Escoitar as poesías interpretadas por alguén aporta lle toda esa maxia que perde o poema ao ser lida de seu”.

Chegando ao final desta visita, Carlos narrounos un conto infantil titulado Frederick, onde ensina ao lector unha sabia lección; non só é valioso todo aquelo que é tanxible, senón que a veces, o abstracto, o pertencente o mundo dos pensamentos, pode chegar a ser unha reliquia comparado co demáis, e é por iso polo que nunca hai que infravaloralo.
Para rematar, o autor deunos a cada un de nós unha caixiña de plástico redondeada que contiña, ademáis dun sugus (que todos agradecimos enardecidamente), un verso dun poema escrito nun anaco de papel, de diferentes autores, e cada un diferente do anterior. Os seguintes son algúns exemplos dos versos que a mín persoalmente máis me gustaron:

- “Somos dúas coordinadas copulativas”.
- “Sexamos sempre xuntos liñas paralelas”.
- “O meu sexo sen o teu sexo non é ningunha revolución”.
- “Quen me dera ser gato para vivirte sete veces”.

E para rematar, o meu favorito (e o da mayoría dos alí presentes):

- “Eu meu amor ainda o levo con el na costura das bragas”.

Yago Rodríguez Barril
1ºbachB

Afirma Pereira

Foi o luns antes da semana de carnaval cando tivemos a sesión sobre esta obra de Antonio Tabucchi. Eran os días nos que os cidadáns, fartos, se sublevaban contra as ditaduras dos países árabes: Túnez, Exipto... E nós xuntámonos coma sempre para xantar no instituto. E para falar de literatura e do que xurdise...

E por aí foron os tiros. A obra, Afirma Pereira, deunos pé para falar das ditaduras pasadas e presentes, e para discutir se o que estaba sucedendo era produto dunha certa manipulación dos cidadáns polo control dos recursos petrolíferos ou se, como no caso de Pereira, había unha rebelión certa contra os tiranos do mundo. E permitiunos abrir unha porta á esperanza: tamén as persoas coma Pereira, heroes anónimos e anódinos, cunha vida monótona e afastada de calquera compromiso, poden, chegado o momento, arriscalo todo por unha idea.

E gustounos iso precisamente. Que Pereira, coma nós, tamén podía axudar a cambiar o mundo. E que aínda hai esperanza.

E gustounos Lisboa e Portugal, tanto que decidimos ler poesía dun portugués que aparece citado varias veces na obra, Fernando Pessoa. Ese será o noso próximo autor, e leremos Poesía completa de Alberto Caeiro.

Ultimamente as fotos saen fatal, así que disculpade.

O señor Ibrahim con 2º

Voltamos ter unha sesión co libro O señor Ibrahim e as flores do Corán, pero este ano só para as/os do club de 2ºESO. Aínda que a análise que fixeron non foi tan profunda, si que suscitou interese o tema da tolerancia, para o que eexpuxemos distintas situacións, tratando de facer comparacións co que sucede ao noso arredor. Chamou moito a a tención a desconfianza entre membros de distintas relixións e a confusión que temos en occidente sobre todas as cousas distintas das nosas. Quedamos para o próximo libro: La mecánica del corazón, de Mathias Malzieu. E o próximo día 24 cita con Xabier P. Docampo.

O Principiño

O pasado luns tivemos a última sesión do ano 2010. Foi unha sesión conxunta dos clubs de 2º ESO e dos maiores. Aínda que as gripes e o efecto exames do último día fixeron estragos, acudimos 21 a unha sesión con comida navideña presidida por un debuxo do principiño feito pola nosa artista particular. O principiño foi unha obra que gustou a todo o mundo, pero sobre todo aos que a releron, pois descubriron novos puntos de vista. Agradou sobre todo o humanismo que se respira nesta obra chea de símbolos. Fomos revisando un a un todos os personaxes cos que se atopa o principiño e, curiosamente, todos concordaron en que o máis humano é o raposo, que é quen necesita dos demais, que pide crear vínculos e ter alguén por quen esperar. Pareceunos a nós que así é o vinculo que establecemos no noso club.

Desexámosvos a todos unhas boas festas de Nadal, e lembrade: o seguinte libro será "Afirma Pereira, de Antonio Tabucchi. Seguimos así o noso percorrido pola literatura europea, lembrando que tamén en xaneiro nos visitará Carlos Negro coa súa "Makinaria".

O pazo baleiro no club de 2º

Na sesión de onte tivemos unha interesante charla suscitada pola lectura de O pazo baleiro, de Xabier P. Docampo. Ademais de falar dos personaxes, trama, etc, a conversa xirou arredor dos métodos de investigación e dos actores e instrumentos que esta require. As conclusións ás que chegaron, resumindo, son:

• Hai que ter claro o obxectivo e o punto de partida.
• Necesítase un bo guía (Celso).
• É bo traballar en equipo e dividir o traballo.
• Acudir ás fontes de información: documentos (cartas), persoas ( Celso, o historiador...)
• Facer postas en común e definir o seguinte paso (nas reunións dos catro amigos con Celso)
• Hai que tomar notas, facer esquemas cos datos (árbore xenealóxica...), realizar entrevistas, interpretar os datos...
• Necesítase un bo entorno de traballo para que a colaboración sexa eficaz.
• Todos os coñecementos previos (por exemplo, os da escola) son necesarios.

Deste xeito, o libro converteuse nun estupendo manual para a realización de traballos escolares, pero tamén nos deu tempo a falar un chisquiño dalgunhas cuestións históricas que aparecen na obra e outros temas que seguen de actualidade (por exemplo, as disputas polas herdanzas).

A próxima sesión farémola conxunta cos maiores, todos leremos O principiño, e será o día 20 de Decembro.

Club de 1º. Cando petan na porta...

Este ano comezamos o club de lectura de 1º de ESO co libro de contos de medo Cando petan na porta póla noite, de Xabier Docampo. A primeira sesión fíxose fai quince díase esta semana celebrouse a segunda. Os catro relatos tiveron bastante éxito entre os membros; varios decantáronse por “O cumpremortes”, quizais póla posibilidade que plantexa de vencer nada máis e nada menos que á morte!; outros, en cambio, prefiriron o máis cruento e macabro “O Fornadas”, con cadáveres que volven á vida e canibalismo. Estamos intentándoo e é probable que teñamos a sorte de poder contar, nunha sesión final, co mesmo autor no mes de xaneiro.

A segunda lectura que imos emprender, Os megatoxos e o aprendiz do druída trataremos de que veña acompañada dun obradoiro de ilustración co seu autor, Anxo Fariña.

Lembramos que o próximo luns 29 teremos a sesión con 2º ESO, co libro O pazo baleiro, tamén de Xabier P. Docampo.

Makinaria

Este libro de poemas de Carlos Negro foi o centro da sesión que tivemos hoxe. Uns poemas cheos de contido para os nosos mozos e mozas. Como non, a sesión centrouse nos problemas que inquedan aos adolescentes, a súa visión do mundo dos adultos, o salto xeneracional, as relacións cos pais, as influencias dos amigos, os amigos mortos.... Os poemas de Carlos Negro leváronnos ata Bruce Springsteen (Born to run, Thunder road...), Kerouac (On the Road) e a xeneración beat, a necesidade de fuxir, os malosos, a carretera, as drogas, a busca continua de algo novo, os dereitos e os deberes.... e, como case sempre, non nos puxemos de acordo. Apaciguamos os ánimos cuns vídeos do Boss e rematamos co Let the sunshine in. O noso próximo libro será, por votación popular, O principiño, de Saint-Exupery.

Ah! grazas a Inés e Marta polas galletas caseiras e que cunda o exemplo.

Nova etapa

Nestas dúas últimas semanas o noso club de lectura comezou unha nova singladura. Primeiro coa sesión cos máis veteranos, un grupo no que despois de baixas e novas incorporacións seguimos crecendo: estabamos vinte na sesión. Coma sempre, o libro foi a excusa para dar a nosa opinión sobre temas diversos. Pero arredor de Antígona falouse sobre todo de xustiza, do sentido do deber, da ética e da lei. Asaltounos a dúbida sobre as intencións de Sófocles ao otorgarlle o protagonismo a Antígona. Coma sempre o tempo pasou voando. Quedamos xa en que o próximo libro será Maquinaria, de Carlos Negro. Damoslles as grazas aos ex alumnos que asistiron e invitámolos para a próxima.

Despois tocoulle o turno aos dous grupos de primeiro ciclo, para os que unicamente fixemos unha presentación e fixamos a seguinte obra. Neste caso escollemos dúas obras distintas dun mesmo autor, posto que temos a intención de que sexa este o que comparta os seus libros con nós. Os de 2º ESO lerán O pazo baleiro e os de 1º Cando petan na porta pola noite, ambas de Xabier P. Docampo. Por certo, en segundo somos doce e en primeiro... 19.

Tamén decidimos ir buscando nomes para os distintos clubs e xa temos un logo que en breve poremos no blog.

A falta das fotos dos de primeiro, deixamos aquí unha de cada das outras sesións. Benvidas/os, que o pasedes ben ao longo do curso e que vos sexa de proveito.

Antígona. Estamos de volta.

O próximo luns, día 11 de outubro, faremos a primeira sesión do club de segundo ciclo e bacharelato. Como moitos dos ex, que sodes universitarios, teredes ponte ou aínda non comezastes, estades todos e todas invitados. Xa sabedes, hai que traer comida. Será ás 14,30 e falaremos de Antígona, de Sófocles.

Este ano somos máis que nunca, de tal xeito que fixemos tres clubs: un para 1º de ESO, outro para 2º de ESO e o club de sempre para segundo ciclo e bacharelato. Por fin participa xente de todos os cursos e somos 48 en total. No que se refire aos profes coordinadores, este curso, a parte dos xa coñecidos Beni e Carmen, incorpóranse tamén Sara e Pili.

Ademais de conversar sobre a obra, nesta primeira sesión do luns darémoslle a benvida ás novas incorporacións, explicaremos o funcionamento do club, os compromisos que se adquiren e as actividades que imos levar a cabo ao longo do curso. Teremos que ir pensando en darlle nomes aos tres clubs, porque é unha pesadez iso de ir dicindo os cursos para diferenciarvos.

Sesións fin de curso

Entre representación e representación, celebramos sesións os días 22 e 23. A do día 22, sobre Edipo rei, estivo menos concurrida e foi un pouco máis breve do normal, só 45 minutos, posto que estaban a punto de representar a obra de teatro. A pesar diso, deunos tempo a falar sobre as dificultades de lectura da obra, a situar os antecedentes mitolóxicos, a falar sobre a orixe do teatro. Quedamos de acordo en sacarlle partido ao tomo de traxedias de Sófocles e decidíuse continuar con el no verán, para ler Antígona, que será a nosa primeira obra do próximo curso.

A sesión do día 23 cos de 1º de ESO foi un pouco máis longa do normal (durou case dúas horas), para poder darlle un repaso a todo o ciclo troiano. Tamén asistiron algunhas compoñentes do club de maiores. Falamos dos antecedentes do conflito ( a mazá da discordia, o xuizo de Paris) ata a fundación de Roma polos “descendentes”de Eneas. Descubrimos algo sobre a orixe dos mitos, a tradición oral, os inicios da literatura escrita.

Pola nosa banda, estamos moi contentos de como se desenvolveu o club ao longo do curso, polo compromiso de seguir para o próximo, por descubrir persoas interesadas na lectura e nos temas que se derivan dela, por saber escoitar, por saber propoñer, por participar no teatro e por moitas outras cousas... Pasade un moi bo verán.