O achado do castro. Novas representacións.

Deixamos aquí as fotos das representacións que fixemos os días 22 e 23 para o alumnado do instituto.

Rosa Aneiros, gañadora do premio Xerais, visitou o Bóveda

Rosa Aneiros nunca pensou chegar tan lonxe no mundo da literatura, nin moito menos gañar nun só ano os dous premios máis importantes da literatura galega, o premio Xerais de Novela e o Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil.
P-Cal é a traba máis importante que te atopaches para chegar ata aquí?
R-Eu penso que as principais trabas son realmente as que nos poñemos nós mesmos, sobre todo por inseguridade. Moitas das cousas que nós pensamos que son trabas non están máis que na nosa cabeza. É certo, non é un camiño doado, pero é posible. É necesario relativizar todo, para supera-la inseguridade e ser capaz de continuar traballando.
P-Cando sentiches que era posible adicarte a escribir?
R-Me resulta moi dificil verme como escritora. Este é un mundo incerto porque non sei se mañá vou escribir outra obra. Primeiro hai que ter unha idea e ser capaz de tirar por ela e pasas meses con ela na cabeza e entón, xorden as inseguridades, pensas que non a vas a acabar, que non resulta interesante ... Pero estas son cousas suxeitas á dificultade para a elaboración dun texto.
Viaxar axuda a coñecer novas realidades que poden influír directamente na elaboración da na túa obra. Non é necesario viaxar para escribir unha novela, pero si creo que axuda a enriquecer a túa obra, Hay grandísimos escritores que sen saír da súa casa, ou da súa cidade, escriben magníficas novelas, porque a fin de contas do que falamos é do ser humano, e o ser humano é exactamente igual aqui, que na china, que en NY, porque as cousas que nos preocupan, o amor o odio son universais.
P-En Resistencia é moi importante a Historia, que valor lle das na realización dunha obra?
R-Eu discrepo do concepto de novela histórica, porque creo que tódas as novelas o son, no sentido de que están ancoradas nun momento, nunha xeografía determinada, que acaban marcando a traxectoria dos personaxes. A historia é fundamental para entender a vida dos personaxes, a historia de hai máis de cincuenta anos, ou a historia de hai máis de vinte. Tamén onte, onte é historia tamén.
P-Tes algunha idea que nos poidas adiantar sobre futuras obras?
R-Ultimamente estou cun personaxe que se chama Ernesto, que soña cun unicornio e o teño ahí coma espreitanto na orella. Non sei se chegarei a escribi-la súa historia e se realmente se dará algo de si, porque por agora só teño iso.
P-Cando rematas unha obra, permites que a túa familia e amigos a lean ou non te deixas influir pola súa opinión?
R-Aprendín que é mellor deixala ler, porque hai moitas cousas que escapan ós teus ollos e que non están como ti pensabas. Ás persoas máis próximas do meu entorno unha vez terminada a lectura, pregúntolles sobre ela e conta moito o que me din, pero sobre todo o que non me din, e así doume conta de que había cousas que eu quería ou pensaba que estaban e non están. O que é importante non é que te digan, iso de gústame ou non me gusta se non os porqués.
P-E cal é o mellor consello para unha persoa que empeza a escribir e soña con converterse nun escritor recoñecido?
R-O primeiro que lles diría é que non pensen en escribir como un traballo, como unha obligación, senon que disfruten do placer de escribir, da literatura.
P-Pois moitas gracias pola entrevista.
R-Gracias a vós.

Esta entrevista foi publicada na xornal que enviamos ao país dos estudantes.

Paloma Lorenzo

4ºA

Visita ao Courel do clube de lectura do I.E.S. Alexandre Bóveda

Partimos de Vigo sobre as 8:30. Nada máis entrar no autobús que nos levaría ao lugar onde o autor Uxío Novoneyra, que se conmemora no Día das Letras Galegas deste ano, Beni xa nos propón unha nova mini-lectura para ler polo camiño ao Courel; danos a cada un un folletiño confeccionado en colaboración con Arximiro ( o noso magnífico guía) e segundo as súas indicacións, que nos ensina a grandes rasgos o que vamos ir vendo ao longo da viaxe.

Nun total de 3 horas ininterrumpidas de conversación cos compañeiros chegamos a Quiroga, subimos para a serra do Courel, onde se encontraba a nosa primeira parada, no mirador de Campodola. Alí, o noso guía, previamente advertidos por el mesmo das súas dotes para a xeoloxía, nos explica o relevo do lugar, que consiste nun curioso val cunha formación xeolóxica especial. Refirome ó val coma curioso debido a que formacións deste tipo son moi extrañas no mundo, xa que o efecto das forzas internas da Terra fixeron que as montañas, coma se fosen un mantel, enrrugáranse, deixando un relevo irregular denominado pregamento, no que a erosión puliu a parte alta do val.

Logo de apreciar a fermosa paisaxe que se alzaba sobre os nosos ollos e dedecatarnos da modestia do guía con respecto ós seus coñecementos do campo da xeoloxía, continuamos co traxecto.

Sobre as 11:45 chegamos a Parada, lugar donde o noso autor pasou a súa infancia e adolescencia, lugar que se ve reflexado en moitos dos poemas deste, que eu persoalmente recomendo.
Alí, limos poemas coma Letanía de Galicia entre outros, no que se plasmaban o que tiñamos diante dos nosos ollos, un Courel cheo de vida e cor, por onde parece que non pasan os anos, como se todo seguese igual que cando Novoneyra escribiu tan fermosas e coidadas descricións daquela maravillosa paraxe.

Co ambiente e a natureza pegados as nosas solas dos zapatos deixamos o que fora lugar de residencia do autor, Parada de Moreda, vila de Uxío, e pasamos por lugares como o val das Mouras, a vila de Mercurín e chegamos ata o pico Formigueiros . No autobús, o guía íanos indicando cada un dos lugares polos que estábamos a pasar; a fonte do cervo, na Devesa da Rogueira, un lugar considerado como “o paraíso botánico de Galicia”, xa que nela podes atoparte co 80% de toda a variedade de vexetais da autonomía.

Paramos nun alto ao pé do Formigueiros, onde divisamos no horizonte a fronteira política entre Galicia e León. Política porque no ámbito cultural os costumes e a tradición seguen a ser prácticamente as mesmas tanto nun lado coma no outro; Nas vilas da fronteira de León falan o galego e un dos seus soportes económicos máis importantes é a castaña, igual que nas vilas da fronteira galega.

De alí proseguimos a nosa ruta rumbo a ferrería de Seoane do Courel.

Sobre as 13:00 hrs da mañán chegamos á ferrería Locay, actualmente en reconstrucción, e evidentemente pechada ao público, polo que dela só puidemos observar o gran muíño de auga sobresaíndo da fábrica, que consistía nunha gran roda duns dous metros de diámetro, atravesada por un tronco, o cal transmitía o movemento ao colosal martelo que se situaba dentro da nave, co que se maleaban os futuros utensilios de ferro.

Cos estómagos baleiros e as tripas ruxindo puxemos rumbo cara un dos lugares máis fermosos que teño visto dende facía tempo; un restaurante situado en Ferreirós de Abaixo, O Pontón.
Sobre as dúas e media xa estabamos a rillar na comida; un saboroso churrasco acompañado dunha saudábel ensalada, da que non quedou nin a cebola tan sequera.
Cos estómagos máis que satisfeitos, sobre as catro da tarde subimos ao bus para proseguir a nosa marcha.

Curva tras curva demos coa seguinte parada; o castro de Sobredo, un antigo castro dos séculos III-IV, no que se poden observar os primeiros indicios da introdución da cultura romana nestes pobos. No alto do outeiro continuamos a nosa lectura de poemas mentres observábamos en fronte nosa o castro, tamén coñecido como da Torre. Dende a nosa posición podíase albiscar a gran fenda que deixaron na montaña para defenderse dos posibles ataques inimigos, utilizando un sistema moi parecido ao que usaran os romanos para furar os montes ourensáns en busca do prezado ouro tan presente neste territorio.

De seguido visitamos unha aldea moi antiga chamada Seceda. No traxecto de ida o guía foinos falando da vila; segundo dixo a aldea ata fai tan só once anos estaba prácticamente incomunicada, tendo como única vía de saída un antigo carreiriño de cabalos. Actualmente a vila pasou por un proxecto de rehabilitación, que consistía na reconstrución dalgunhas das casas por parte de propietarios particulares e no empedramento dalgunhas das rúas que atravesan o lugar.

Xusto á entrada atópase unha fonte da que brotaba unha auga límpida e cristalina, que por certo ben boa estaba, non tiña comparación posíbel coa embotellada.

Estivemos paseando polas rúas Secedás uns minutos ata chegar a unha casiña un pouco deteriorada. Ao entrares dentro puidemos observar coma o paso do tempo fixera acto de presenza na estrutura da casa, tanto era así que ao fondo podíase observar unha das paredes feitas de ladrillo, que, non quedando nada estético debido a que as demáis paredes eran de pedra, seguramente o propietario viuse na obriga de facelo con estes materiais debido ao perigo de derrube que sufría o fogar.

E con esta visita á aldea de Seceda e unha viaxe de volta a Vigo dunhas tres horas máis ou menos demos por rematada a ruta literaria deste ano 2010.

Espero que vos teña gustado a crónica que acabades de ler sobre este día tan especial e agardo por vós a que vos animedes a entrar no clube, se polo contrario xa estades nel, espero que vos gustara a excursión tanto coma min.
Saúdos cordiais:

Yago Rodríguez Barril

O Alexandre Bóveda coa lectura.

ESTE É O ARTIGO PUBLICADO POR MARTA NO XORNAL QUE FIXERON PARA "EL PAIS DE LOS ESTUDIANTES". Non se publicou aquí mentres non rematou o concurso.

O IES Alexandre Bóveda leva xa un par de anos a desenvolver un grande labor dirixido ao pulo da lectura como forma de ocio e de formación entre os estudantes do centro. Este ano 2010 as fronteiras do clube derrubáronse e abríronse as portas ao alumnado dos primeiros cursos de ESO, iniciativa que acadou un grande éxito. Actualmente realizan as súas actividades dous clubes paralelamente, un formado con alumnos dos cursos superiores e outro formado por alumnado de primeiro curso de ESO.
O clube de lectura desvolve a súa actividade mediante reunións periódicas que congregan a todos os membros e nas cales tratamos os libros elixidos e decímos o libro que se lerá para a seguinte sesión. Nas reunións todos os lectores temos a nosa quenda de palabra para comentar as nosas perspectivas sobre a lectura e para devater calquer aspecto de interés. Trátanse temas tan nimios coma as nosas preferencias cara os protagonistas á vez que buscamos a parte máis filosófica da lectura para conseguir entendela dende un punto máis prosaico coa busqueda da conexión cos escritos. Como é de supoñer, os escritores.
Kafka, O estranxeiro, por Albert Camus; vVixía entre o centeo, por Jerome David Salinger...

Este modesto proxecto naceu no seo da nosa biblioteca, de man do bibliotecario e profesor de latín Benigno. A súa vez está a fomentar numerosas actividades independentes mediante as cales incita os estudantes á lectura a través de concursos e premios con plataformas tales como: libro do mes, lector do ano, olimpiadas do saber... Tamén se levan a cabo certames de cartas de amor, minirelatos de terror, deseño de portadas... Todo isto otórgalle á biblioteca un carácter moito máis dinámico e educativo converténdoa nun lugar máis apacible e atractivo para todo o alumnado e o profesorado.

Por Marta Gómez

Próximas actividades

Despois do encontro con Miguel Vázquez Freire do día 23, crónica que podedes ver no blog da biblioteca, e ante a imposibilidade de poder asistir todos á charla de Antón Riveiro Coello, decidimos que, antes de poñernos con Edipo Rei, imos botarlle man a Os Eidos, de Uxío Novoneyra, o poeta homenaxeado este ano no Día das Letras Galegas. Faremos unha sesión para comentar algúns dos poemas máis salientables e escolleremos aqueles que imos ler en público o día que fagamos a ruta literaria polo Courel (seguramente o 24 de maio). Ao Caurel iremos todos os membros dos dous clubs de lectura.

Para 1º ESO, a próxima sesión xirará arredor do libro de Xavier P. Docampo Cando petan na porta pola noite, e a última lectura do curso gardará relación con Grecia, o tema do seu proxecto interdisciplinar: leremos Agamenón y la guerra de Troya de Anne-Catherine Vivet-Rémy.

Sesión conxunta dos dous clubs

O pasado Luns 12, Día do libro infantil e xuvenil, celebramos unha sesión conxunta dos dous clubs de lectura. Os de primeiro ESO viñeron por vez primeira a unha sesión con comida na biblioteca. Os do club de "veteranos" fixeron de anfitrións. A experiencia resultou positiva, pois tratábase de que a xente nova puidese observar como se desenvolven os debates, aínda que tamén participaron. Para esta ocasión os máis veteranos traían preparado " O vixía no centeo", de Salinger, e os de primeiro viñan con "Chamádeme Simbad" de Francisco Castro. Este último autor estará o próximo mércores 21 con eles para falar da súa obra, pois non se puido facer o día 14.

Esperamos unha crónica da sesión por parte dalgún dos que participastes.

Acordamos que, ademais de "As rulas de Bakunin", de Riveiro Coello, leremos unha traxedia grega, seguramente "Edipo Rei", para rematar o curso en consonancia coa exposición sobre Grecia que preparan os do Proxecto Interdisciplinar.

Matilda para 1º de ESO

O pasado luns tivemos unha sesión do club de lectura prometedora. Esta vez xuntámonos cosa mozos e mozas de primeiro da ESO, que primeiro participaron no concurso "O libro do mes" (dez minutiños para contestar a un cuestionario sobre o libro) e a continuación cambiamos algunhas impresións sobre Matilda, un libro que gustou a todos/as. Esta vez xa foron emitindo opinións particulares sobre diversos temas: a familia, a educación, o afecto, o mundo do traballo... Quedamos de acordo en ler para unha próxima sesión Chamádeme Simbad, de Francisco Castro. Faremos a sesión, conxunta cos do club dos demais cursos, o día 12 de Abril (Día do libro infantil e xuvenil) e por primeira vez quedarán con nós a comer na biblioteca. Posteriormente, o día 14, teremos un encontro con Francisco castro.

Tamén demos o nome da gañadora do concurso do mes anterior, Denise, á espera de coñecer os resultados deste mes. Deixamos unhas fotos dos lectores/as participando no concurso.

Comendo con Pablo Neruda

O pasado día 22 tivemos unha sesión atípica: estivemos falando só de poesía, tendo como libro de cabeceira Veinte poemas de amor y una canción desesperada. Cumprimos así o desexo dalgúns compoñentes que levaban tempo pedindo poesía. Como non, aproveitamos ese mes de febreiro adicado ao amor. Pero descubrimos que non só do amor vive a poesía, e que incluso a poesía de amor se desenvolve en planos moi diversos: falamos do outono, da primavera, de Marisol e Marisombra, de amores platónicos, de amores xuvenís, de amores tardíos, de amores interesados, de erotismo... pero tamén fixemos un repaso da figura do poeta. Por medio duns vídeos documentais repasamos a vida de Neruda e tamén os feitos que influíron na súa poesía: a Guerra Civil española, o exilio, a política chilena, Isla Negra, Italia, o Nobel, as súas mulleres, o compromiso social... Unha morea de feitos que viron a luz co pretexto de falar de poesía amorosa. Alegrounos moito comprobar que sempre que falamos algo de poesía acaba aparecendo na boca dos membros do club a nosa Rosalía... sempre Rosalía. Parece que de algo serviron esas rutas literarias.

Planificamos as próximas lecturas: Anxos en tempos de chuvia, de Miguel vázquez Freire; O vixía no centeo, de Salinger e As rulas de Bakunin, de Antón Riveiro Coello. Miguel e Antón estarán con nós na biblioteca. Tamén voltará á biblio Francisco Castro, para estar cos do club de primeiro e falar de Chamádeme Simbad.

Os ensaios da obra de teatro van a bo ritmo e xa temos falado da ruta literaria ao Courel.

A voltas co amor. Pablo Neruda

Despois da lectura de Resistencia, de Rosa Aneiros, retomamos a idea coa que iniciamos o curso de ler e comentar grandes autores do século XX. Este mes, no que andamos enredados co amor, tócalle o turno a Pablo Neruda e os Veinte poemas de amor y una canción desesperada. satisfacemos así tamén o vello requerimento de ler poesía no club de lectura. A finais de febreiro teremos unha xuntanza especial con música incluída. Invitamos xa dende agora aos antigos compoñentes do club: xa sabedes que estades todos/as invitados. Estade atentos ao blog para ver a data exacta da sesión. Mentras tanto, que Cupido vos sexa propicio.

Matilda para o club de 1º ESO

O noso próximo libro é Matilda, de Roald Dahl, autor tamén de Charlie e a fábrica de chocolate. A obra foi escrita en 1988, dous anos antes da morte do autor. Xa temos na biblio os exemplares da edición galega. Picade nos enlaces para máis información. Tamén podedes visitar a páxina oficial adicada ao autor.

Argumento:

Sen ter cumpridos os cinco anos, Matilda xa leu a numerosos autores e ten uns enormes coñecementos. Pero os seus non se preocupan por ela e anímana a ver a televisión, negándose a mercarlle libros. Mentras eles están fóra, ela vai á biblioteca e cando comeza a escola sabe máis cós compañeiros. Máis tarde descubrirá que ten poderes...

Estaremos con esta lectura ata despois de carnaval. Como sempre, haberá concurso sobre o libro, ademáis da sesión conxunta na que expresaredes as vosas impresións.